Raadsel van roet

Mijn slecht herkende liefde waarvoor ik zwijgen moet 

is een weggesprongen genster met meereizende nacht,

zet het dak van mijn schedelherberg in lichterlaaie.

God is niet meer, opgegaan in rook, raadsel van roet

in verzen die al fresco glimmen. Zijn pen ademt, zacht.

Onirische woorden verward met slapende poezen. Ze logen

terwijl we samen hoopten dat de roes zou liggen gaan 

en ik nu, op een dijk met gras, tegen een kater tater.

Dood kan een huis vullen, een herinnering aan later,

het sterrengefonkel ontsteken op een leven hier vandaan.

Ik haal geheimen in en leg een hand op hun bange ogen.

Huishoudelijke mededeling.

Excuses dat de poëzie even uitblijft. Ik schrijf momenteel een nieuwe prozatekst (het is nog wat tasten in het duister, vandaar dat ik er voorlopig liever het zwijgen toe doe). Tussendoor komen er natuurlijk weer gedichten, mocht je daar zin in hebben.

In het oktobernummer van De Leeswolf staan twee positieve recensies: eentje over m'n laatste bundel, Een Boek van Tijd; het andere over mijn Ware Eden (met vier sterren). Dat ervaar ik als een fijne aanmoediging. Ik schrijf gauw verder!

Ondertussen is er tussen 19 en 20u op Klara 'De Tuin van Eden', en elke zondag, van 9 tot 11u, 'Stouten op Zondag'. Geniet ervan!

Bart

Schaakspel in de nacht

Haar computer baarde kunst, een leven

morfend tot verbeelding met beurse plekken.

Zij was een koningin, gevallen door de mazen

van het world wide web.

Hier wil ik de nacht doorbrengen, zei ze,

in je vindingrijke brein, met maanlicht

op een marmeren vloer, om lopers te schaken

die de deuren voor ons openen.

We chatten er wild op los, als los-

geslagen paarden in de steppen, schichtig

in de kou, blind voor de dreigende ondergang

van een melodie in die stukgedraaide clip op MTV.

Action replay van een hiernamaals,

tedere terugkeer van een tijd

die er minder toe doet

sedert ik haar ken.

Dialoog en pauze-monoloog.

'Zou jij kinderen willen?'

Mijn blik was aan het raam blijven kleven,

het verkeerslicht sprong op groen

en de tram schoof in de bocht.

PAUZE:

Stokoude kerkklokken in de wind

markeren het bedeesde middernacht --

een laaiend stilleven van Wedekind,

rijp op een bloemblad voor morgen.

De regen lacht, de regen bedrijft de liefde,

hormonen popelen, mijn scheikunde wacht --

ik negeer je tegenzin die mij griefde,

ik wil geen vreugde met nieuwe zorgen.

Dit is nog maar een begin: dwaze hoop

door glimmende straten, ten dode opgeschreven.

De bliksem haalt me in, hoe hard ik ook loop,

wijken moet ik voor de illusies van mijn leven.

EINDE:

'Nee, ik denk van niet. Jij?'

'Ik wel'.

'Ook als ze lastig zijn en zeuren,

emotioneel in de knoop zitten,

van huis weglopen en je via sms laten weten

dat ze nooit meer terugkomen? Ook dan?'

'Ook dan', zei hij stil, en zweeg raadselachtig.

Huishoudelijke mededeling.

Bart contra Lange Wapper: momenteel schrijf ik een gedicht dat ik, in een blijk van sympathie voor de actiegroep ADEMLOOS, live ga lezen in het cultureel centrum van Deurne, nu donderdag 15 oktober tussen 20.30 en 21.30u (Frans Messingstraat 36, 2100 Deurne).

Altijd een beetje Moskou

In mijn straat is het altijd een beetje Moskou, 

vlak na de val.

De tijd zal mijn lijk draperen

met de geuren van het Rode Plein.

Daar heb ik gewoond. Wanneer het regende

roken mijn wensen naar Soviet-snuisterijen

en oude mausoleum-geheimen, bewaakt

door de ganzenpas van feeërieke gardisten.

Vandaag wordt het tafereeltje verbruid

door koude wind en gillende meiden.

Ik ga nog steeds op zoek naar Lenin,

als mijn vader naar zijn wassen beeld.

Die geur, die veel te luide decibels

maskeerden een stem, slecht ontweken dood

waarmee de flikken elkaar klemrijden

terwijl een ochtendzon kleurvlakken uitprobeert

op de Sint-Basiliuskathedraal, uit verveling. 

In Moskou staat het mooiste schuldgevoel

op twee gekloven lippen. Ik zoen ze,

midden in mijn straat, 

terwijl bloed in de riool sijpelt,

niemand om me te vertellen

waar het plots vandaan komt.

Steeds meer mensen

Er leven drie maal zoveel mensen op aarde

als toen ik geboren werd. Uit dezelfde wellust

in andere kamers. En er komt geen einde aan.

Nog steeds sukkelen zaadjes te ver van de poel,

als peddelende watereenden die verdwalen.

Ik kijk naar de taxi's en hoe ze zich nerveus vervelen,

onder het licht van een lantaarn die maar wat aanmoddert,

met een absurde saxofoon erbij. Irritante knipoogjes

van neon, terrasgezelligheid verbruid door vuige wind

en de slecht herkende burn-out van continenten,

versteende ogen tussen opgeworpen kluiten aarde.

Er leven drie en een half maal zoveel mensen

onder het falende kunstlicht voor mijn deur.

Ik wens ze allemaal een partner, een bed

om in te slapen en voldoende koren om te dorsen,

zoals de boer boven mijn kussen, would-be poster

met veel te luide decibels door de muur.