woensdag 22 maart 2017


Liefdes zijn als sterren

die fonkelen tussen de wolken

van mijn zorgen. Hoor ze tikken

tegen het raam. Zonder mij

zijn ze verloren.

 

Liefdes doven, maar blijven achter

in een andere tijd. Ze kennen elkaar

niet,

de lichtjaren komen zich moeien

in mijn kosmos van herinnering.

 

Laat ik voor jou een plek zoeken.

Het is koud en het regent:

de nacht weet geen raad

met je glimlach

die eeuwig wil stralen.

 

Laat ik mijn leven

op temperatuur houden

en de warmtedood van het heelal

in jouw ogen uitlachen.

Want morgen ga ik je fluisteren

 

hoeveel ik van je houd

wanneer je verdwijnt

in de gloed van mijn dageraad,

de nieuwe morgen

van een gedicht.

dinsdag 7 maart 2017

zonder dat ze het weten 
staan de stokrozen klaar in mijn tuin
om mij een bedankje te improviseren 
voor de zorgen die hen een kans gaven

ze wachten nog even op wat zon
en warmere nachten
om op te scheppen met hun kleuren
bij een zintuig dat zoeven wakker werd

zodat ik blij kan zijn met de lente
die ons hierheen gebracht heeft
van zaad naar ontroerend leven
dat geen enkel idee heeft

waar het vandaan komt
voor wie het bedoeld is
hoe lang het zal duren

en waarom er winter is geweest

vrijdag 24 februari 2017

mijn leven is een fabriek
met gebroken ramen
waar jij soms schuilt bij mij
en wacht op het donker
om te walsen in de koude tocht

ik tel met vingers 
de woorden die blijven liggen
op je lippen
en leg mijn handen in je zij
opdat je ze later herinneren zou

er is geen lopende band meer,
geen verveling van elke dag opnieuw
tot we erbij neervielen, in de stad
die even eenzaam was als wij
toen we nog niet wisten

dat we gemaakt waren voor elkaar
door andere woorden, vingers
die dwaalden door de danszaal
van de leegte: onbeschreven blad

waar inkt van liefde dol op is

zondag 29 januari 2017

De trein staat stil. Het parket is ter plaatse.

Forenzen fantaseren over de natuur,
net kraaien op een door wind geplaagd strand.
Hoe ze zich voeden met bloed en ingewanden.

Lever, maag en longen: de knettergekke orde
die elke dag erger en erger wordt. Net oorlog.

Schermen met hun eenzaamheid, hun dorst,
met de heldinnen van James Bond, ginds buiten,
en alle onderdrukte erotiek, hier diep vanbinnen.

De evolutie is een gedicht. Kijk hoe God morst
met eeuwige herhaling van wil tot macht. 


En toch worden de moorden niet opgelost.  

donderdag 26 januari 2017

Gedicht voor Pat Donnez (te gast in mijn programma op Gedichtendag)

zit je op een berg
met wakende woorden onder de wolken
of sta je in het dal
bij een kolkend beekje van rationalisme
naar ressentiment?

ik zie je kouten met verstilde stemmen
tussen de geesten en gremlins van de radio
het bloemenveld waar je op zoek bent
naar een kink in de kabel van de waarheid
zit je op een berg
en hoe koud is het daar
nu je tussen de regels leest
in het logboek van god
hoe koud is het achter je pokerblik
die door muren wandelt bij mooi weer?
of sta je in het dal
met je theorie van haast alles
waar ik niet bij kan
wanneer je als een gouden legende naast me zit

zondag 15 januari 2017

MOEDERLIEFDE

Ik weet niet meer of het mijn sneakers waren
die pijn deden, of mijn voeten. Maar mama zag het
en las het leed in mijn ogen. In haar rusthuis
valt zoveel te lezen, het ene leed al sneller 
dan het andere, door het gestrompel van oude dagen.

Kom thuis, zei ze, 
maak een washandje nat en stop het in de tip
waar je schoentje nijpt. Ze illustreerde het met mime
en zag mijn blik zich ontspannen: er kwam vertrouwen
in de goede afloop. En dan, zei ze, geloof het of niet,

stop je alles in de diepvriezer, schoen met washandje
en angst dat je op blote voeten verder moet. Ze keek
met die eureka-blik naar mij van stille superioriteit.
Een kok zou net zo geklonken hebben: laat alles
verstijven, zoals je angst, twee dagen later

gaat de frigo open 
en vind je de sneakers van je dromen.
Ik kon mijn voeten wel zoenen
van liefde

voor mama.

woensdag 11 januari 2017

er zijn de dwalingen in je gezicht
verspilde energie die ik niet herken
doelloze rit op de autoweg door weekdagen
om de verveling van een zondag te verdrijven
maar er is ook, af en toe, de doorbraak
van een herinnering aan de drukte
van een feestdag in Rome, zon en licht
om me te zeggen dat je van me houdt,
in stilte, met een glimlach
die er niet om liegt