zaterdag 27 augustus 2016

De avond ging geilig onder 
in het maangeel van Pernod. 
Tot mijn verbazing viel ik in slaap. 
Werd wakker, zoals wel vaker,
op het terras van achtergebleven hoop. 
Het was een bonus 
die me hormonen had doen zuipen. 

Liefde is een fratsenmaker 
en laat je alleen achter, 
als een rat bij lege flessen 

in een depot.

donderdag 11 augustus 2016

De augustusavond doet denken 
aan een volle wasdraad in de regen.
En niemand om mijn afspraak na te komen.
Alle trams staan stil in spiegelende stromen.
‘Ijs met verbleekte Pernod, ober!’ Met die zegen
zal ik het lome failliet van mijn dag inschenken.

Ik verbaas mezelf met een koude vlaag 
van glimmende terrasjes met pullover
en bibberende atleten in Rio. Het fluitje
van een cent is hun duik: een ruitje
dat groen kleurt door alle nijd van de rover

van dit verlies: de zomer, een stalkende plaag.

zaterdag 6 augustus 2016

I am the master
of the universe
klinkt het op de autoradio.
Gisteren een druppel zaad,

morgen een hoopje as.
Met iedereen alleen.
In de file.
In een wereld
die ik nooit gewild heb.
Waar ik opdraaf
voor de verveling van goden,
buiten het bereik
van de lichtjaren.

zaterdag 30 juli 2016

Heb lief wie je wil

Je kan de zon niet opblazen,
een bloem bewaren tot je sterft. 
Geen helden zijn de angsthazen
die haat in je hart hebben gekerfd.

Op goede voet staan met je vijand
kun je niet. Er is geen liefde zo groot.
De duivel veranderen in een heiland,
al zou je ’t willen, hij breekt geen brood.

Wees daarom mals en lief voor jezelf.
Voel geen schuld bij het sluiten van de deur.
De kerk draagt eeuwen in een kruisgewelf

Maar kent de noden van de kleinste scheur.

zaterdag 23 juli 2016

Komma

ga nu maar zonnen, komma
in dit woud van woorden
waar je een lege plek was — 
voor ik ter wereld kwam
in de geheime betekenis
van jouw hier en nu

laat me rusten in een krul
die ruikt naar opgerold verdriet
tussen winters ontluiken en zomerse kou —
in je gras lustte ik de liefde rauw
tot bij de komst van een vers dat liggen bleef
in stil negeren, te wit voor dit papier

daar ben je weer, ik had je bijna niet gezien,
mijn leesteken dat Adem afremt
voor geile illusie van retorische erotiek —
je schudt het plakkerig verlangen van me af
en noemt me dan, schaamteloos dissonant,

een oude troubadour die liefdeloos verzandt

vrijdag 15 juli 2016

Nice, 14 juillet

Na een avond met het aangeraakt wonder
van langoesten die nog leven op je bord,
kan zaligheid onderweg zijn naar overal,

zo was het al tijden, maar wie denkt ooit 
aan de goed gecalculeerde afrekening 
van een massamoord op de promenade

die je in je mooiste kiekjes hebt ingelijst?
Aan zwemmen om je hachje te redden 
in een bad met karmozijnrood bloed? 

Er zijn geen woorden voor de ondergang
van kuierende onschuld. Zelfs oude sterren 
verstoppen zich achter de wolken. Dit hart

slaat een slag over en vraagt aan zijn ogen
wat ze hebben gevoeld. Ze zijn als scharen

in de waterwereld van een verborgen waanzin.

zaterdag 2 juli 2016

Er zijn zo van die dagen
dan verlies zich niet benoemen laat
maar als een verdwaalde paus
door donkere straten waart

het is als een vulkaan 
die niet in verzen wil uitbarsten
maar prozaïsch wat toeristen ontvangt
in de afgedreunde zinnen van een gids

je herkent geen bange hoop meer 
dat er rode kaarten worden uitgedeeld
je verrader staat op het veld
en kwelt je met de score van je ongeluk

zink niet weg, hart van mij,
blijf jubelen in je verborgen agenda
en zoek de nieuwe woorden op

waarin niemand je toekomst herkent