dinsdag 10 september 2019

Review van mijn boek 'Liefde en andere overvloed' door André Oyen ('Lezers tippen lezers'):

Gelezen door: André Oyen (3337 boeken)
Citaat: " De zwarte huid droeg geen belofte van sensueel avontuur dat andere deuren van liefde opent, maar de prikkel van verhevigd genot – door afwezigheid van obstakels uit een wereld van geijkte welvoegelijkheden die beschaving heet – was groot genoeg om toch minstens een keer in je leven uit te kijken naar een gewaagde nacht naast een huidskleur met onverkende geheimen."
Bart Stouten (1956) brengt in woord en klank, poëzie, beklijvend proza, en muziek met prachtige bindteksten naar lezer en luisteraar, hij is dan ook een van de leidende stemmen van Klara, de klassieke radiozender van VRT. Zijn romans Kersen eten om middernacht (2013), Bidden om verboden vruchten (2015) en Het huilt voor jou (2016), en zijn essay Bart Stouten over Bach (2017) en zijn poëziebundels worden graag gelezen. Kersen eten om middernacht werd in Nederland bekroond met de Grote Inktslaaf Literatuurprijs 2013. In zijn nieuwe roman ‘Liefde en andere overvloed’ komen de kennis, de bevlogenheid en de artistieke inborst van de auteur heel mooi tot hun recht. Het begint al met de omslag die als het ware een handleiding is bij deze roman. Een knappe Oegandese man slaapt in helwitte lakens onder het schilderij van Vermeer : Het melkmeisje. Het is mooi hoe al deze elementen in het plot van het verhaal worden verwerkt. Dat verhaal waarin radiomaker en dichter Jeroen centraal staat. De brave borst wordt gestalkt door een hevige fan van zijn stem. Ze overlaadt hem met geschenken, van homeopathische middelen tot tangaslips en fruitsalades, boeken en ook geld. Op een goede morgen ligt de Oegandese Jim te slapen in de hal van het appartementsgebouw. Jeroen weet niet meteen of deze Jim ook als een geschenk bedoeld is en geeft Jim onderdak en raakt geïntrigeerd door zijn verhaal. Jim is een wat vereenzaamde amateurbokser, destijds voor de rebellenleiders gevlucht uit Oeganda, inmiddels verslaafd aan drugs en ook betrokken bij nogal duistere zaakjes. Maar toch groeit er tussen wil en dank een wederzijdse genegenheid tussen de twee mannen. Jeroen voelt zich helemaal in zijn element bij Jim. Hij laat midden in de woonkamer een boksbal installeren, zodat Jim kan oefenen en zijn frustraties afreageren. Het element taal wordt ook een belangrijke brug tussen hen. Ook al bloeit er een mooie relatie open tussen hen, toch leeft bij Jeroen een zeker achterdocht. Nu kan Jim wel goed praten maar over bepaalde dingen laat hij absoluut het achterste van zijn tong niet zien en dat wekt twijfel bij Jeroen die helemaal anders tegen zaken zoals oprechtheid bijvoorbeeld aankijkt .Liefde en andere overvloed is een heel stevig opgebouwd verhaal waarin kunst ook nu weer een heel mooie rol krijgt toebedeeld. Het is echt wonderbaarlijk hoe bijzonder aangrijpend de auteur de opera Tristan en Isolde van Wagner een prominente rol in het geheel toe bedeelt. Of hoe Het melkmeisje van Vermeer een personage wordt dat meeleeft met bepaalde situaties en voor bepaalde emoties symbool staat! Er is zeker overvloed in het verhaal, maar die doet nergens afbreuk. Integendeel. Elk nieuw facet heeft een functie en maakt het geheel nog rijker. Vooral de ethische punten en actuele feiten die er rond huidskleur, seksualiteit en macht aan bod komen zijn zeer doordacht! Liefde en andere overvloed is een boek dat ik bijzonder graag gelezen heb en dat me nog altijd in zijn greep heeft.

zaterdag 7 september 2019


jij, nieuwe lente…
jij, uitspansel met je belofte van licht   
door jaren die in een verborgen vouw 
nieuwe rimpels van liefde scheppen —
zoen me nu

jij, late zomer…
jij, rijzende regenboog achter de kopergroene boom
die zacht buigt onder een fluweelblauwe droom
en een laatste bliksem verbergt —
schenk me die verfborstel van je hart

jij, kille herfst…
jij, mens met een onderaardse kerker 
die de waarheid van het teveel opsluit
en drinkt aan mijn eenzame passie met voedende tepel —
voel je nergens schuldig om

jij, ja jij seizoen zonder naam,
laat de rimpels liggen in de huid van mijn verdriet, 
ik ben niet bang voor de hitte die je dit jaar achterliet
voorbij de laatste woorden die gevallen zijn 
in een modder met roestgele bladeren 

zaterdag 10 augustus 2019


dat een kind iets donzigs naar me roept
zegt niets over mij, maar over de verfkleur
van een lief hartje in verbouwing

dat een obscuur gebaar mijn richting zoekt
zegt niets over duisternis, maar over liefde 
die vervalt in een uitgeleefd huis

ik wacht op een vluchtheuvel van gevoel
waar wegen kruisen die anderen zijn gegaan:
woorden wervelen rond — los afval van hoop

laat mij wind bij valavond zijn, stof van taal
in een schemerige nis, terwijl de stad
in stoet scandeert over een sussende verte


woensdag 31 juli 2019


Het is een morgen die luitmuziek laat horen,
de dreiging van wat gebeuren kan
zonder dat je er een flauw benul van hebt.
Slopende alledaagsheid met melkachtig gezicht.
Lege restaurantjes met ouderdomsmalaise.

De zon, bazig naar de ijlende wolken, 
roept op om goed geluimd te blijven.
Een zwerm vogels scheert rakelings
over de coniferen. Hoe mooi de natuur 
haar tippelzones en datingsites afschermt.

Rennende, dansende, springende kinderen 
doen alsof het leven alleen voor hen is.
Slopende alledaagsheid is voor tieners.
Twintigers zoeken hun stoeituin op 
van weelderige wellust in de schaduw.

Een scooter stuift moordzuchtig voorbij.
Daar is de ontnuchtering: mijn leven is voorbij,
denkt een oude man, plots herlevend
in een bijna-doorervaring met pakjesbedrijf
en uitgelopen oorlogsjaren.

zaterdag 13 juli 2019


o hemel, wat ben ik blij dat het blauw
buiten zinnen is vandaag, de zon

er ouder uitziet dan moordende zomer
en de lauwe wereld nog even opwarmt

terwijl mijn liefje ijs gaat halen 
om een lekker verhaal te delen
waarin mijn zoenen kunnen schuilen 

o, spannend dubbelleven van zoen,
laat mij mijn schoenen uittrekken, 
de weerzin uit mijn ogen wrijven
en kijken hoe dit brein je toesnelt 

terwijl een neuron het gevoel wast
dat een oude demon zal weglopen
met mijn schamel minuutje geluk 

ik ben er weer, hemel - met open ogen
en opgetrokken wenkbrauwen
draai ik me om naar je vuige wolk
die er zo-even nog niet was

toen mijn liefje vroeg of ik pistache lust
nu jij met regen rijen aardbeien opfokte
om overmoedig alles te zien barsten

van verlangen

woensdag 3 juli 2019



Het is te vroeg om te weten
wie ik ben. Ervaring genoeg,
daar niet van, maar ik krijg ze niet
van mij af geschud. Alleen al
om te weten wie de vlegel was 
die dacht dat hij het antwoord kende, 
moet ik de lange weg afleggen
door het donker dat regeert
achter alle schijn van verdane tijd.

Een jongen met zijn vlieger aan zee,
de tekst verwerkende secretaris,
een stem op ijle golven in de lucht, 
de stoffelijke machine die heerst
over haastige schimmen van liefde,
of een koele glimlach van desillusie? 
Ik zou het niet weten wie het was
die meeliep met de tijd, gehaast
als de hormonen in zijn lijf.

Het is te vroeg om te weten
wie ik ben. Laat ik voor woorden 
een vrije loop, liefkozend verenigd
op een bordje bij de uitgang:
buiten wacht het antwoord, 
in het zingend geritsel van bomen,
duizend personages die sterven
en herboren worden, boek na boek
van lente na winter, herfst na zomer.

dinsdag 2 juli 2019

Trump heeft een kleine stap gezet
voor een doodgewone mens, vanmorgen.
Het was een grote pas ter plaatse
op televisie: niets te vertellen, slechts
blikken en handdrukken voor een camera

en andere berekende gebaren, alles
op een vierkante meter in een land
waar je nooit gezien zou willen worden.
Geen woord over de honger en armoede
van doodgewone mensen ginds in de verte.
Alles nabij vanmorgen: atoombommen
voor de lange afstand zochten hun weg
door de woorden van dit schamel ogenblik
dat historisch wilde zijn. Zonder muziek erbij.
Alles groots voor mij: straks ga ik vieren
dat Eliane Rodrigues verjaart. Bij haar piano,
die tot vlak voor de sterren zingen zal.