woensdag 8 april 2020

ik kom hier, ik die achter een masker
van het zeldzame soort waarmee je alle dagen
journaals maakt niet rapporteren kan wat het is
dat een zoen veilig maakt en je vanop een afstand,
zolang er taal is, vertellen moet dat ik je mis, je stem
in bange coronatijden die me doodstil beschermen
in mijn lonkende fort van ervaring met microfoon,
ik die skype en bel en zwijg en rondloop en eet en
drink terwijl ik verzink in verlangen om bij je te zijn,
niet via skype of telefoon, maar via je perzikhuid,
je tijgerogen, je kersenlippen, je luistervinkende oren,
je door voetbal geharde knieën, je borst van de ijsbeer
en tepel uit een blad dat ooit ter ziele is gegaan,
je melkwitte toverhand, je pure woedehaar,
je goedmakende dociele hondwenkbrauwen,
je masseerbare voetzolen die ik nog niet ken,
je maag en lever en longen en milt en cerebellum
waarover ik zwijg en ik vergeet de organen
die je het dierbaarst zijn
om gewoon maar te zeggen
wat je natuurlijk wel raden kan

dinsdag 24 maart 2020

Op de geboende tafel schreeuwt
de rode appel van vreugde. Ik hoor
alleen die appel. Ik leg een boek
van Beckett naast de appel: het boek
roept luider dan de appel.

In het raam schreeuwt de hemel
van blauwte. Ik zie alleen vakanties
aan zee, en bij het wolkje dat er niet
bij hoort een wandeling in de bergen.
Ik zet de radio op, val midden in het bad

van virussen. De rode appel, het boek,
de hemel en de vakanties — verdwenen.
Maar niet mijn hoop dat ik ooit met jou,
onder een stralende hemel, de mooiste
vakantie zal beleven. Jij en ik, arm in arm,

zelfde appel, zelfde Beckett.

woensdag 18 maart 2020

Er is genoeg voor iedereen.
De rekken zijn wel leeg.

Werk gezellig thuis 
in je tuin
en stuur de helden
naar het werk.

Blijf een meter van elkaar,
lichtjaren in gedachten.

Was je handen met water en zeep,
raak de klinken nooit meer aan.

Zoek een buddy voor het bos
maar pas op: daar lopen  
andere buddy’s in de weg.

Beperk je gezelschap,
neem een voorbeeld 
aan de eenzamen.

Geef me nooit nog een zoen, 
nooit nog een knuffel. 

Of toch maar, 
in eerlijke fantasie.


vrijdag 13 maart 2020


De minister kijkt alsof hij bij een spiegeltje
geschilderd wordt door Jan Van Eyck.
Met de grove borstel pakken we het aan,
op canvas, dit uitroeien van alle kritiek,
op een grondlaag van vermalen botten. 

Neem wat oranjesap, de cafés zijn dicht,
de mondmaskers op, niets dat helpt
om de lege stad weer pluis te krijgen.
Geniet van het voortschrijdend onheil 
op tv: woorden stollen, beelden spreken.

Of verdwijn met een zucht in uw apathie
en denk aan Camus: in Oran woedt de pest,
maar voor de rest geen vuiltje aan de lucht.
Chernobyl ontdekten we toch ook bij toeval
toen het te laat was voor de nucleaire wolk?

Stil nu, we zijn een paperclip verwijderd 
van de noodregering. Dan volgt de kalmte
waarin het allemaal zo erg niet is: controle
blijft een zaak van blikken, opgepoetste taal
en rekenen op begrip, met stijve bovenlip.

vrijdag 28 februari 2020



Onze vader die in de blauwe hemel vertoeft,
u bent afkomstig van een sprookje uit de bergen.
Maar in Alpenbier smaakt het als onverbeterlijk
voor deze jongen die weer dorstig is naar u.

Daarom, vader, blijf ik hier beneden, tussen pot
en pint verliefd op uw teveel aan schoonheid,
kerken bezoeken waar niemand nog komt,
bidden in verzen die kraken als oude sneeuw.
Uw woorden stuiven naar beneden, virtuoos
skiënd op de helling van dit leven dat ik aan u
te danken heb. Ontelbare jaren lang.

Zoveel gereserveerde zielen, vader. Allemaal rijk.
‘Soms gebeurt het dat er mensen van boven komen,’
zegt de waardin, wijzend naar de mahoniehouten trap
waar u wel eens afdaalt voor mij. Als bij toeval.

Buiten adem nu, in momenten die gezond zijn,
koude buitenlucht van oververhit verlangen
dat ik daarboven niet verwacht had in de Stube.
Ingrediënten die ik niet besteld had. Geef me
heden mijn dagelijks brood. Zonder krenten.
En vergeef me mijn zonden, vader. Zoals ook ik
ze graag vergeef aan wie ze me deed begaan.



vrijdag 21 februari 2020

kleuren dromen van voetbalvelden, tennismatchen
of ook wel eens, met jetlag erbij, eierdooiers
en zonsopgang met eenzaam Australië in het raam,
outback van bibberende beelden in Eurovisie,
wazige astronauten en misdaad bezocht door Batman.

kleuren moeten jaren zestig blijven, gloedvol naïef
in hun hemelse betrachting om levensecht te zijn.
ze moeten duren, zo lang de scheidsrechters het willen,
onder spots, tot in de donkerste uren van de nacht,
in knipperend neon van bars waar je nooit komt.

kleuren zijn verleden om me op te beuren, altijd
en overal, met verlangen naar het onvolmaakte
dat betovert, een doelpunt dat om verzen vraagt,
woorden die geuren naar mahonie en rondes
van Frankrijk met rollende persen en dunne kranten

die zonder goed te weten waarom ‘hoera!’ roepen
en dan voorgoed zwijgen in mijn geheugen

donderdag 20 februari 2020

Downsizing.

Voel een hete adem. Denk goed na.

Versober werkloosheidsuitkeringen.
Versober subsidieregelingen.
Stel grote projecten uit. Neem minder
personeel aan. Versober arbeids-
voorwaarden. Ontsla personeel.
Schrap bonussen. Verlaag het salaris.
Los leningen versneld af. Schrap
alle niet noodzakelijke uitgaven.

Herhaal heel de procedure
zo vaak u kan
tot uw aandeelhouders eindelijk
tevreden zijn en u zichzelf
van de kaart geveegd hebt.

Voel u dan een man of een vrouw
van de eenentwintigste eeuw.
Schrijf een boek over uw burn-out
en val ermee in de prijzen.