Niemand zag de wereld ooit zoals hij was
Ik sta voor een raam
met dichtgeschoven verlangen.
De randen van de wereld
wijken verder weg.
Het lijkt alsof de zon fluistert
in een knisperende bron van rijstpapier.
Daarachter het geheim
van een lichtvlek die wacht.
Ik luister aandachtig: de geest
is een anomalie van het leven.
Een hand op mijn schouder.
Fijne regen van oxytocine
tussen ruige rotsen
van herinnering.
Je sprak een woord
van verrukkelijke wanhoop.
Ik benaderde het
als een aromatische oever
bij valavond -- fris briesje
tegen jammerende twijfel.
Geen knetterende ruzie
had meer stilte uitgelokt
in het natte voorjaar.
Ik zeilde naar je hart,
wachtte bij de aanlegsteiger
met klotsende herinnering.
Een spierwitte maan
wilde schielijk intiem worden,
vertrapte de zwammen
en hun druppelende leegte.
Het donker verengde zich,
in mist van koud geweten.
De vlinders vliegen weg
uit mijn buik.
Ik had ze moeten vangen.
Maar durfde niet,
bang voor beschadiging
van de vleugels
die gisteren nog
mijn toekomst kleurden.
Vanmorgen werd ik wakker, Athene,
en ontdekte je gekwetste ziel.
Beelden van een bruisende nachtmerrie
herken ik in het lapwerk van je geluk.
Ik laat mijn hart en dromerige wandeling
voor wat ze zijn: de wanhoop van jouw liefde,
met een voetnootje van woord. Waarom zou ik
opgaan in een grote onbekende wereld
die ik verlaten moet? Ik drijf aan je oppervlakte
waar het heerlijk huilen is. Ik moet alleen
ontkennen.
En hopen
dat ergens
Vergeten Tijd zal wachten op mij
met een bosje verse wilde bloemen.
Ik bid voor jou, uitgedanste vrouw
op je platform van vergeeld ivoor.
Het alleen-zijn brengt je de liefde voor eenvoud bij.
Wiegende wilgen beamen al, maar waarom weeklagen
wanneer die woorden wijken voor hun weerspiegeling.
Je zet je duikersbril op om oesters en oude ruïnes te ontdekken
in de parelende ogen van een vreemde. Ze zweven zwijgzaam
door de liefdestijd die je van een ander kreeg: onderkoelde stilte
die tegen de plinten klotst. De houten gebinten kraken
en de wind wil stiekem naar binnen, dan weer stil naar buiten.
Wie begluurt wie?
Als mannen in een café en de voorbijgangers op straat:
nauwelijks uit elkaar te houden. Ongeziene vriendschap
in je kamer. Woestijn met oude hammam erbij.
Kun je liefde terugfluiten
met een zijden handschoen,
oplossen in een vriendschap
met mobiele telefoon erbij?
Wat de regen me nu weer te vertellen heeft,
alleen een late bus die me naar huis brengt
kan het weten. En deze woorden, die thuiskomen
bij hun vermoeide kinderen van emoties.
Winnen doe je natuurlijk niet, doet niemand,
wees blij dat je een sportieve verliezer bent,
en vergeet nooit meer dat ware hartstocht
het onderspit moet delven vlak voor de zege
die aan de ander is. En treur niet. Het huis
is leeg, als een bühne, je publiek slaapt al.
Iets is voorbij. Een dag, de voorstelling
van je fantasie. Het spotlicht van de poëzie.