woensdag 21 januari 2009

In memoriam Bart V. S. (vandaag veel te jong overleden)

Je stoeit niet langer met apestaartjes
in het kolkende grijs van mijn geheugen.
Je wil niet langer lachen met mij
als ben ik de zeurende naald
op een oude radio.
Jij, die mijn rust bent in de ruis,
je loopt nu plots verloren in mijn Internet
over het bevroren meer van veel te dunne hoop.
Midden in de winter moet je heengaan,
en ik je naam maar roepen,
als een riedeltje in deze miezer.

Bart, waar ben je?
Je antwoordt in de e-mails
die ik toevallig heb bewaard.
Als een feniks herrijs je
tussen de grapjes van je virtuele as.
Hier ben ik, in de geur van een herinnering.
In een tuin van Eden word ik opnieuw geboren,
naast zacht klinkende klokken van God.
Hij doet me teken, als een technicus,
wanneer ik je mag groeten.
Dus daar ben je, Bart. In dat bronzen akkoord
aan het slot. Ik had het kunnen denken.
Het lost langzaam op, het rookpluimpje
van je leven. Waar onze namen 
voor eeuwig zijn verweven.