zaterdag 21 maart 2009

Het is als...

Het is als een vraag vinden
zonder dat je zoekt:
de vooruitgang die je boekt
door het onverzoenbare te binden.

Het is als Bach de ruimte in spelen
aan boord van een verdwaalde Sojoez:
de oude emotie, vergankelijke roes
na vele jaren op aarde terugkeren.

De storm van het leven huilt accelerando
als een woonark die in de regen wiebelt.
Het is als liefde op een ontstemde piano
die in mijn verkleumde vingers kriebelt.

Zal ik mijn toekomstkennis overdrijven?
Zomaar een gedicht waarin ik me afvraag
waarom ik al die tijd nog bij je wil blijven

terwijl ik jou en mij, en hoe ik je behaag
in swingende schoonheid weer beklaag.