maandag 9 maart 2009

Regie

Ik zit mezelf te overtuigen
dat ik een regisseur ben
van het leven dat ik achterlaat
als een brandend kaarsje
in de koude kerk. Walm
van herinnering, sporen van was,
verleden tijd die niemand meer 
vervoegt.

Ik zal het koesteren, dat beeld.
Het ruikt naar prevelende lippen,
hoop die een muntstuk laat branden
en twee in liefde verstrengelde handen.
Het zal mijn Ik zijn die zichzelf vergeet
zo lang de vlam haar tocht van taal 
overleeft en alle oude dagen souffleert
om bij me te blijven, zo lang de verzen
duren, ver verspreide deeltjes
in de hechtenis van uren.