zondag 1 maart 2009

Wuivende verzen (fragment)

Barack Obama heeft wel wat te zeggen
maar wordt weer eens de mond gesnoerd

door al het lekkers dat zich moeit.
Zie hem daar zwemmen in melk en melancholie

rond het oude kasteel van zijn dromen,
alsof er geld is om het te restaureren

voor Al Qaeda uit een bundel bergen stapt
terwijl hij zijn ererondjes trekt. 

Mijn verzen. Dromen, ruisende bomen.
Ze wuiven naar hem, moedigen hem aan

door hun raam. Geen waas van ironie
belet het zicht op zijn beneden.

De brug haalt zichzelf op, bang
dat hij naakt zal speechen

op een verschrompelde publieke ruimte
waar de zon nog niet is langs geweest.