dinsdag 12 mei 2009

Zwart-wit nostalgie

Ik ben opgegroeid zonder klikkende muis
en instant on demand of net ooit-
wanneer-ook-alweer-gemist.
Zonder TV na half elf.
Een testbeeld, ja; een mooi klokje,
dat met frele wijzer verder beefde,
terwijl de omroepster haar tijd nodig had
om een beetje afscheid te parafraseren.
Hele uren lang alleen een bordje
met de intentie Pauze,
of ‘Ronde van Frankrijk om half vier’.

Een décolleté van dienst, smetteloos: Aimé de Smet.
Denise Maes, zoals een schuimend pilsje.
Of nog, een Occitaanse troubadour: Sonja Cantré.
Terry van Ginderen, elders tante Terry.
Monique Delvaux, met schilderachtige glimlach.
Hoe ze van elke aankondiging een pareltje maakten,
een afleveringetje, met begin, midden en einde;
een gedicht
en altijd die kleine wens aan het slot.

In de keuken, op de achtergrond, klonk de vaatwas.
Ik hoopte vurig dat mama mij niet zou roepen.