zondag 28 juni 2009

Als dichter moet ik veinzen

Dat glazen breken of bruggen instorten

moet ik veinzen terwijl ik zing,

het is mijn werk als dichter.


Veinzen, terwijl de rede sneuvelt

zonder een laatste wens te formuleren,

dat ik gevoeld heb wat woord geworden is,

in muziek.


Zingen dat ik woorden nodig heb

omdat de noten ontbreken, geen partituren

die boogschieten als een schutter

reeds aanwezig in het uitgekozen marmerblok.


Zingen dat een handjevol verzen volstaat

terwijl de zinnen voor het rapen liggen.

Pijlen die hun doel hebben gemist.


Als dichter moet ik veinzen,

met gietvorm en schietlood, kompas

en meetlat keurig binnen handbereik,

dat verzen niet korter kunnen

zonder verkeerd te worden geduid,

ook al valt er minder te begrijpen

dan ik in de kortste verzen zeggen kan.


De stilte, daarmee even uitgesteld,

zit me op de hielen. Tot, achter het laatste woord,

een blanco samenvalt met mijn herinnering

aan haar moordend gehinnik: een paard ben ik

zonder hoeven, een leegte die tenen

met zwemvliezen veinst.


Als dichter moet ik zwijgen, en weten

waarom daar taal voor nodig is.


Vergeet de verzen die gaan volgen.

Ik moet de uren die ik niet alleen kan slijten

opschorten naar nog ongedrukte agenda's.

Ik moet ze dichtlaten, zonder afspraken,

als een telefoon die niet meer rinkelt

bij binnenkomende privénummers.

Ik veins dat ik niet thuis ben, het zou ook best

een ander kunnen zijn die zich kwaad maakt

aan de telefoon.


Ik moet de eenzaamheid een plaats geven,

gevoel uit een andere eeuw, ongelezen boek

in het rek met precieuze uitgaven.


Ik steel de muffe atmosfeer van oude zalen

waar de uren wachten. Ik stop ze in een flacon

dat ik open wanneer mijn Tijd

in Eeuwigheid wil vergassen.


Als dichter moet ik veinzen, het is mijn werk,

dat tijd tot wijsheid leidt, en wijsheid

een masker is van de dood.

woensdag 24 juni 2009

1955 (trad. Bernard de Coen)

conçu
ici sévit
un petit incendie...
à n'éteindre
que d'écumante simplicité

père, écris-je
ou étais-je
le soir
où tu m'engendras?
allons donc
toi seul
sais pourquoi je fais défaut
à la première page
de ma vie
une ombre
envieuse du portrait
de la mort qui illumine
cette table

plus ombrageuse encore
la tristesse que je couve
tandis que je t'écris

chaise vermoulue
qui subsiste
dès que
mon souvenir subit
l'extinction

au coeur de la nuit

zondag 21 juni 2009

Twijfelend kwartet

Adem. Diep en rustig.
Concentreer mijn adem.
In deze stijgbeugel van twijfel.

Woorden. Traagheid en gratie
komen samen in één punt --
de punt van deze lans.
Raak daarmee de essentie 
van mijn geloven.

God is dood, maar gisteren
leefde hij voort in het meisje,
dankzij de twijfel van Schubert.

God is dood, als een vermoeide long
met verstikkende dadendrang.
Een kwartet
met het raadsel van rust.

Bomen ademen,
boven hun feeëriek veld van bloemen.
Ook kathedralen ademen.
Ademen niet alleen hun liturgie.
Ademen mijn twijfel,
diep en rustig.

Adem van de tijd
met haar oeroude trots.

vrijdag 19 juni 2009

Alleen wat dood vandaag

dood
een ster
een plukbare bloem
in twee ogen
achter een masker
van kennis

dood
bronwater
door de handpalmen
van het geheugen
een heldere gedachte
in de Tijd --
waarom bang zijn
voor dat woord?
voor de afstand
tussen mijn ogen
en de krullende letters
in de leegte?
waarom die afstand
inperken?

dood
en haar vergeten handlanger --
waarom me laten intimideren
door de onstelpbare schoonheid
van clandestiene momenten?

dood
sierlijk hiragana
in de leegte
voorbij de snelheid
van alle tijdelijkheid
te vaak opgetild
tot onuitwisbare liefde

dood
is alles
zonder dat je weet
wat je gezien hebt
één grote behoefte
een eeuwig spoor
een geur

dood:
meer niet
vandaag

dinsdag 2 juni 2009

Liefde bij het raam

met innig plezier
wat zon binnengehaald
bij de vaat, om gramschap
en haat te verdrinken
tussen de achtergebleven messen
onder het milieuvriendelijk schuim,
dat als een idioot op het water danst.

de smijdige geest plooit zich
als een handdoek die droog wil strelen
en daar is je brandschone glimlach
tussen de nijdige wolken. krappe wind
mag klagen, een deejay
met zijn grove humor
en om de paar woorden
het toontje van een dubbelpunt:

liefde is voor deze borstel
van goodwill een detergent,
puur en onverdund.