woensdag 29 juli 2009

Strand in de regen

Wind en hagel flierefluiten op het strand
maar mijn voeten, zwaar beladen met de tijd
die achter me ligt, snotteren in het rulle zand
en winden zich op om al het Niets
dat uit de oceaan is opgedoken, lijdzame dieren
die eruit zien als sterren,
berustend in hun eeuwigheid.

Kom mee, huizen op de dijk die zwijgen,
achter beton dat rot
omdat de eigenaar is opgestapt
zonder liefde achter te laten, of eiland
met wuivende beloften.

Kom mee, dan toon ik jullie een handvol herinnering
waar we dansen met de horizon, huizen op zee
tollend tot we dronken zijn, wervelend verleden
dat nooit meer terugkomt nu het donker wordt
en geld geen rol meer speelt.

Kom mee, morgen valt de wereld stil,
zo stil dat we onmerkbaar uit de tijd sluipen
en de deur naar ons leven op de knip doen
om samen te wachten op een bus
naar onverkende kusten.