dinsdag 28 juli 2009

Vluchtende verzen

Omdat mijn medeplichtigen
hun eigen plannen smeden,
gestorven tijd bezocht,
samen met vriend Stilte,
hopend dat ik mezelf zou vinden,
barbaar in maatpak,
in de schuwe schaamte
die als koude regen
van een chrysantje druipt.

Ik las brieven
die er niet meer toe doen,
als een oude plas bloed
naast een lichaam dat is opgestaan.
Idealen smeken om een hoofdletter,
midden in een tijdloze zin.

Daar vond ik de ponjaard weer
die me vermoordde in het optrekje
waar jouw slecht gezelschap wachtte --
geteisem van lege uren
en een tongzoen van verveling.

'Je vlucht voor jezelf
en je liefde voor mij'.
Zomaar, alsof woorden uiteenstuiven
in een vlucht die poëzie heet,
nu, twintig jaar later.