vrijdag 7 augustus 2009

Lang genoeg wachten

Tussen Arabische stemmen in de verte
huilt een meisje. Het is sterker dan mezelf
dat ik wakker blijf. Een trage klok ritmeert
de zachte kalligrafie van pijn,
krullen van onvertaalbare zorgen.
Ik begrijp niet waarom de uren zich laten rekken
door mijn machteloze aandacht.
Leef ik mee door de tijd te tergen?

Als ik lang genoeg wacht
gaan ze zelf aan het schuiven --
de woorden om me te kastijden.