maandag 24 augustus 2009

overal en nergens

ik sta aan de rand

van een vijver die niet zal trillen,

opdat iemand zijn tedere blikken

nog kan gooien


uiteindelijk telt niets,

ook dit zelfbeeld niet,

vager dan ik verwoorden kan,

tenzij ik me vergis


en dit beeld echter is

dan de miljarden moleculen

zonder naam

die deze pen hanteren


om te begrijpen waar ze heen willen

en terugkeren

als een zwemmer naar de kleedkamer

omdat hij zijn handdoek was vergeten


niets telt uiteindelijk

de woorden niet, hun zang

in de leegte en mijn vermoeide ogen

die niet meer weten wat ze zien


niets

om uit te kijken naar de wondermooie film

die wacht op mijn sterfbed

waar ik mezelf zal zijn


in Indië, op een bankje voor de Taj Mahal

in Japan, op een brugje boven de brullende beken

van Hokkaido in de mist

en duizend maal duizend overal


en nergens, samen met de miljarden moleculen

die elke dag sterven

terwijl ik leef

en beef