dinsdag 29 september 2009

Snel

Soms komt wat je nooit voor mogelijk hebt gehouden,
ongevraagd, onopgemerkt naar je toe.
Je moet er alleen de tijd voor nemen. 
Al lijkt het duizelingwekkend snel te gaan.

De thee duurt langer dan het kopje.
De fruitsmaak weekt gedachten los,
alsof ze je al jaren kent.
Nu staat er liefde op het spel.
De wereld moet maar even leren wachten.

Buiten vervreemden de steegjes van Aleppo
van hun roerige middeleeuwen. 
Binnen ligt er meer dan 7000 jaar oude geschiedenis
onder de vloer. Dat is allemaal zonder geheim.
Alleen de valse wand, verstopt achter een tapijt
dat gevoeld wil worden, leidt naar een kamer
waar oude dromen mijn onverwachte komst verbeiden.

Hoe zijn ze daar geraakt?
Wie heeft ze de weg gewezen?
In het donker zie ik alleen twee nieuwsgierige ogen.

maandag 28 september 2009

Kom, dichter

Het hemeldak van onze liefde

gaat open als een gestolen Jaguar.

Ik sta te gapen naar de leegte,

tel de sterren die ik vergeten ben.


Je speelt met de aansteker, je steelt

geen hartsvuur zonder rook:

kom dichter, dan zal ik je omarmen

met een vers waarvan je stil wordt.


Soms lijkt het of we, stilstaand, vliegen.

Het zijn de sterren die verdwijnen.

Dan weet ik dat je me plaagt, gesloten ogen

in de aanslag, een zintuig achterlatend


als een teveel. Elke zoen een harde landing

waarop de intercom een 'thanks for flying' breidt.

Ondertussen smelten je lippen, benevel ik

je slapende aarde met nieuw verlangen.

Aankomst in Riga

Vandaag leg je een krakende plaat op.
Je hersenen verbruisen
en de enige die luistert is mijn fantasie,
gids voor een eenzame planeet.

Alles zit iets anders dwars, bij jou.
Foccaccia's van woorden verlaten de oven
en draaien op een rollend tapijt van tijd
waar ik mijn hand niet aan verbrand.
Als ik mezelf uithonger
wordt deze dag een kuur in een weeshuis.

Maar soms hoor ik in de intercom
die haar jaren verraadt, een bijtje
op een brommer. Hij stak de weg over
en botste op je wang. Dat lijkt een sluwe zet
of toeval met helende kracht.
Als een koffer die omvalt in de immobiele drukte
en zo zijn entree maakt in de samenleving
met sexy stemmen die ons willen boarden.

donderdag 24 september 2009

Het gebeurt niet vaak

Het gebeurt niet vaak dat een Indiër

mijn bus opstapt, maar de zeldzame keren

dat ik daarover droom zou ik me voor heel de wereld

willen verontschuldigen zoals hij is. 

En waarom hij de weg kwijt is.


Zelf volg ik elke avond mijn oude hart.

De kleuren van een TV-toestel aan de overkant 

van de straat, weerspiegeld in het glas

waar de bus moet verschijnen dadelijk,

wanneer hij om de hoek draait, herinneren me

aan de Beatles in Tongeren, zoals ik ze in de etalage

van een electro-winkel zag spelen, in kleur,

aan het einde van het zwart-wit tijdperk.

Geen excuses nodig. Ik herinner me de magie

en dat is dat.


Terreinwagens scheuren voorbij. Zonder struikgewas.

Mrs. Albright, met een naam om tandpasta te promoten,

kun je bestellen om congressen te leiden. In mijn droom

bestuurt ze een pantserwagen die Freelander heet.

Ik houd haar tegen en vraag waarom. 

Vlak voor het ontwaken. Ze zegt pardon. Live op CBS.

Plasma voor de kleinste pukkels.


Ze wil alleen nog Condoleeza Rice bij de vis, zegt ze,

in het restaurant recht tegenover het Witte Huis,

waar Boris Yeltsin ooit, stomdronken, zichzelf vergat.

En dat was dat. 


Je hebt seriemoordenaars, tegenwoordig,

in de gedaante van een kiekendief, ook zij rijden mee

op mijn bus die ingehaald wordt 


door de Explorers en Pathfinders van een nieuwe tijd.

woensdag 23 september 2009

Zonder titel (herwerkt)

En dan slaapt de wereld.

Banen worden stil geschrapt, 

Ahmedinejad verbergt verrijkt uranium

en Obama vijlt zijn retoriek voor de V.N.


Daar hang ik dan, in een spartelend vliegtuig

dat zich druk maakt om beenruimtes,

exit seats, zoutloze sandwiches

en smakeloze grapjes, koppen snellend

in Time en Herald Tribune.


Mijn hart is een vriendelijke reus

die op lage toeren sputtert:

hij maakt het vliegtuig leeg,

stoft de laatste emotie weg die is blijven liggen,

onder kussens die geuren naar de mottenballen

van oude continenten. 


PLEASE SWITCH OFF MY MOBILE PHONE

kuch ik naar de steward. Want het is onveilig

om te bellen naar de andere kant van de wereld, 

en de steward geeft niet thuis

wanneer ik braaf de regels van het vliegen respecteer.

dinsdag 22 september 2009

Rest me te vermelden

Rest me te vermelden, 

denk ik na afloop van onze oogcontacten,

dat ik niet zonder fouten ben, roekeloos

als een lege bus die door haarspeldbochten raast.

Dat mijn hart gevaarlijk zweeft 

als de uitgebrande trap van een maanraket,

daar ergens in een zacht ruisend verleden.


Rest me te vermelden 

dat ik de komst van dit schrift heb verbeid

met een pornografische blik die mijn routine onderwerpt.

Daarin verschijn jij dan, gloeiende ruimte boven mij,

gek van smart. Geen enkel smeekwoord. Geen idee

waarom zo stil. En dat je de stadstuintjes van Riga

door je toekomst gaat vervangen.


De zon zal tot goud verbleken.

Maar de avond? Nog steeds niet in wording.

En hoe het slapen met jou een volgend uitstel is

terwijl de tijd voor ons uitvliegt, als een nachtvogel 

naar de schemer. 

Rest me te vermelden

dat ik, eenzaam, van je houd.

maandag 21 september 2009

Liefde is een kunstenaar

De tijd wil een blijvend teken van aanbidding, 

maar het zand van de geschiedenis 

houdt mijn voetafdrukken niet vast

in de kletterende regenbui die haar art nouveau

het lot van andere uren oplegt.


Ik zit recht tegenover het museum van de barricades,

op een terras dat open en bloot blijft in het noodweer.

Links van mij beschonken Zwitserse Alpenboeren, 

twistend met de regen. En in de rechterhelft 

van mijn hersenen, klagende Spaanse vrouwen

met paardenkracht tussen de oren. Ze knikken

naar mij, in de roemloze stilte die hen overvalt

tussen twee gerechten door. Wou ik dromen dan?


Koppeltjes krijgen gratis dekens,

om hun gezelligheid vol te houden.

En ik zie de beloften op hun gekloven lippen, 

mijn kans op de fraaie parels van een vreemde taal.

'It was tasty' stelt de ober voor,

alsof hij antwoorden wil in mijn plaats.

zaterdag 19 september 2009

Zonder titel (fragm.)

Nee... ik laat me niet leiden

door de wreedste fantasieën

die al lang hun plekje hebben ingenomen,

vredig naast me op de trage gedachtentrein.


Alles wijst op tedere ondergrond,

stromen die geen kik geven

maar vloeien, als zweetdruppels in een goudmijn

die morgenvroeg gesloten wordt.


Geen spierballentaal om trots te zijn

op een zelf dat net de luikjes heeft neergehaald.

Een halve eeuw drukke chaos komt zijn tol eisen

maar jij hebt je ogen gesloten, onwetend.


En samen sporen we verder, 

de slaap van outbackstations tegemoet.

Achter het raam de trucks, suizende nacht.

Stoeiend in ons hoofd: gemiste kansen,


sjalen in de wind.

dinsdag 8 september 2009

Huishoudelijk

Even geen nieuwe gedichten. Ik werk momenteel aan een lange tekst gebaseerd op de aantekeningen die ik maakte tijdens mijn recente reis naar Riga, Letland.

'De Tuin van Eden' gaat weer open op maandag 14 september (na een korte onderbreking voor het KLARA-festival).

Ondertussen kan u kennismaken met mijn nieuwe zondagmorgenprogramma: 'Stouten op Zondag' (KLARA, 9-11u).



Ik luister naar de Baltische zee, 

op platen die nog kraken, 

met wind die komt aanzetten

uit een ver verleden, en de zee doof maakt,

en golven boos -- een fluisterstem van oeroud geboomte. 

Het is Peteris Vasks. Hij omkranst mijn hart 

met gevlochten riet. 

Golven van vreugde blijven achter 

en een koude rilling van glibberig zeewier

glijdt over mijn rug. 


Dit is Riga, daar ergens in mijn hoofd 

waar de Intercom haar jaren verraadt, tinnitus

van onuitwisbaar verlangen. 

En het vliegtuig ben ik al vergeten. 

Het hangt nu hoog boven de bar van een sloppenbuurt,

onvindbaar in de wanhopige leegte.