woensdag 23 september 2009

Zonder titel (herwerkt)

En dan slaapt de wereld.

Banen worden stil geschrapt, 

Ahmedinejad verbergt verrijkt uranium

en Obama vijlt zijn retoriek voor de V.N.


Daar hang ik dan, in een spartelend vliegtuig

dat zich druk maakt om beenruimtes,

exit seats, zoutloze sandwiches

en smakeloze grapjes, koppen snellend

in Time en Herald Tribune.


Mijn hart is een vriendelijke reus

die op lage toeren sputtert:

hij maakt het vliegtuig leeg,

stoft de laatste emotie weg die is blijven liggen,

onder kussens die geuren naar de mottenballen

van oude continenten. 


PLEASE SWITCH OFF MY MOBILE PHONE

kuch ik naar de steward. Want het is onveilig

om te bellen naar de andere kant van de wereld, 

en de steward geeft niet thuis

wanneer ik braaf de regels van het vliegen respecteer.