donderdag 24 september 2009

Het gebeurt niet vaak

Het gebeurt niet vaak dat een Indiër

mijn bus opstapt, maar de zeldzame keren

dat ik daarover droom zou ik me voor heel de wereld

willen verontschuldigen zoals hij is. 

En waarom hij de weg kwijt is.


Zelf volg ik elke avond mijn oude hart.

De kleuren van een TV-toestel aan de overkant 

van de straat, weerspiegeld in het glas

waar de bus moet verschijnen dadelijk,

wanneer hij om de hoek draait, herinneren me

aan de Beatles in Tongeren, zoals ik ze in de etalage

van een electro-winkel zag spelen, in kleur,

aan het einde van het zwart-wit tijdperk.

Geen excuses nodig. Ik herinner me de magie

en dat is dat.


Terreinwagens scheuren voorbij. Zonder struikgewas.

Mrs. Albright, met een naam om tandpasta te promoten,

kun je bestellen om congressen te leiden. In mijn droom

bestuurt ze een pantserwagen die Freelander heet.

Ik houd haar tegen en vraag waarom. 

Vlak voor het ontwaken. Ze zegt pardon. Live op CBS.

Plasma voor de kleinste pukkels.


Ze wil alleen nog Condoleeza Rice bij de vis, zegt ze,

in het restaurant recht tegenover het Witte Huis,

waar Boris Yeltsin ooit, stomdronken, zichzelf vergat.

En dat was dat. 


Je hebt seriemoordenaars, tegenwoordig,

in de gedaante van een kiekendief, ook zij rijden mee

op mijn bus die ingehaald wordt 


door de Explorers en Pathfinders van een nieuwe tijd.