maandag 28 september 2009

Kom, dichter

Het hemeldak van onze liefde

gaat open als een gestolen Jaguar.

Ik sta te gapen naar de leegte,

tel de sterren die ik vergeten ben.


Je speelt met de aansteker, je steelt

geen hartsvuur zonder rook:

kom dichter, dan zal ik je omarmen

met een vers waarvan je stil wordt.


Soms lijkt het of we, stilstaand, vliegen.

Het zijn de sterren die verdwijnen.

Dan weet ik dat je me plaagt, gesloten ogen

in de aanslag, een zintuig achterlatend


als een teveel. Elke zoen een harde landing

waarop de intercom een 'thanks for flying' breidt.

Ondertussen smelten je lippen, benevel ik

je slapende aarde met nieuw verlangen.