dinsdag 6 oktober 2009

Altijd een beetje Moskou

In mijn straat is het altijd een beetje Moskou, 

vlak na de val.


De tijd zal mijn lijk draperen

met de geuren van het Rode Plein.

Daar heb ik gewoond. Wanneer het regende

roken mijn wensen naar Soviet-snuisterijen

en oude mausoleum-geheimen, bewaakt

door de ganzenpas van feeërieke gardisten.

Vandaag wordt het tafereeltje verbruid

door koude wind en gillende meiden.

Ik ga nog steeds op zoek naar Lenin,

als mijn vader naar zijn wassen beeld.


Die geur, die veel te luide decibels

maskeerden een stem, slecht ontweken dood

waarmee de flikken elkaar klemrijden

terwijl een ochtendzon kleurvlakken uitprobeert

op de Sint-Basiliuskathedraal, uit verveling. 


In Moskou staat het mooiste schuldgevoel

op twee gekloven lippen. Ik zoen ze,

midden in mijn straat, 

terwijl bloed in de riool sijpelt,

niemand om me te vertellen

waar het plots vandaan komt.