zondag 22 november 2009

Geen boomstam die afdrijft

Ik loop met mezelf door het regenwoud. 

Kijk om me heen, ontdek het spel 

van natuurlijke selectie, geschikte biotopen

en spontaan toenemende diversiteit:

elk woord heeft zich aangepast

om een ruimte te benutten, waar verder

niets meer groeit.


Overkoepeld door een stil bladerdek

laat ik me bedwelmen door lucht, 

van vocht verzadigd. Geurige oceaan 

en golvende verzen van liefde.

Dit lichaam is geen boomstam die afdrijft

met leguanen naar de Galapagos, 

geen reukloze bloem. Alleen herinnering 


deint mee, tijdloos over de jaren.

Onder de kruidlaag, tussen bleke stammen, 

begin ik een nieuwe soort, aanvaard het eiland

en keer nooit meer terug.

Denkend aan mijn struggle for life,

die al voorbij is,

opgegaan in taal.