vrijdag 29 januari 2010

Galapagos bij valavond

de zon valt van mijn lepel
als een lint. wolken als dunne draden honing
recht in de thee die zijn charme-escort begint.

ik zeil met mijn blues van saffier
langs dwergbossen met rode mangroves:
vlokjes vuur, dwarrelend in de avondlucht.

eenzaam gestuntel onder de maan
van de wellust die zich niet gewonnen geeft.
dwaze dwaling van evolutie
door redeloze repetitie.

hoor hem zachtjes gibberen, de leguaan
die als Kuifje zijn tekstballon verliest.
hoe hij schaamteloos
het volgende beeldscherm volniest.

of ik een snoepje heb meegebracht
wil hij weten. ik durf nauwelijks meer fluisteren
waar hij vandaan komt. zelfs Lonesome George

is al aan het dromen van zijn ei. stel je voor,
zeg ik, dat creationisten toch gelijk krijgen
omdat ze zwijgen, als el Nino in de kribbe.

donderdag 21 januari 2010

Goeiemorgen, juffrouw

Mijn verledens krullen als een kindertekening

op de muur van een verlaten schooltje. 

Het staat er nog, onmachtig over mijn toekomst

die het ooit opeiste. Ik zie de oude juf wel eens,

kromgebogen door de tijd die haar eigen gang gaat,

als een lichtstraal in de buurt van grote sterren.

Mantelpakje en sjaal passen niet langer 

bij de voorbij snorrende scooter achter haar rug.


'Goeiemorgen, juffrouw'. De bejaarde zwijgt.

Ze kijkt me aan, scant nauwkeurig haar dagen

en plukt uit een parallel heelal de tijd

die van mij zou kunnen zijn. Een assemblage

die wel even duurt. IKEA is vlakbij als het niet lukt,

en anders zijn er altijd nog mijn tekeningen,

zorgvuldig op zolder bewaard. Ik zie er 's nachts

tegen de muur een kerselaar bloeien,

                           wachtend op aquarellen

                                         onder neervallend stof.

woensdag 13 januari 2010

1985: Zen (traduit par Bernard de Coen)

Doel IV est mis en service.
Longue vie au réacteur et à ses fissions.
Dans les titres des nouvelles
les jours languissent à pleine puissance --
passé dont tu es quitte.

Tout doit s'évanouir: le silence
d'autrui, cette réponse pénible
à ta langue étrangère. Sens mutilés
et le souvenir d'un survivant
à Hiroshima. Encore oublié son nom.

Il n'y a pas de victime radieuse
qui s'en vienne encore te chercher.
Comme une bicyclette renversée
tu gis sur le tapis devant l'écran.
Au revoir conscience, suit
une dernière stance aux ultimes chances.

Point d'autre choix que de t'effacer toi-même.
Chaque jour à nouveau. Jusqu'à ce que tu aies
profondément enseveli les déchets
de ton époque et rendu très solides
les cachets de ta langue.

dinsdag 12 januari 2010

1990: Pathologie (traduit par Bernard de Coen)

D'indulgent à indompté et de retour
en une minute: ainsi parles-tu
de l'amour, d'un patient
qui ne peut plus exprimer ses volontés

J'ai ramassé salivant ton langage,
comme un virus de fièvre aphteuse,
et une province qui me laissait de glace
et roule à présent avec toi vers la naissance
de mon infirmité, que tu ne veux rater
bredouilles-tu, sous un masque qui te permet
de dissimuler une précision chirurgicale
derrière un immobilisme rigide

vrijdag 8 januari 2010

Extra nieuws

er glimt een diamantje in je oor:

toeval bemind in briljant detail

net nu ik zeggen wil: kijk naar me

in camera drie, zodat ik je eens close kan zien

zonder die nare pancarte over je schouder 


en verder is er een stille mars, er zijn lijken

en wolven onder de levenden zoveel je wil zien

en jij draagt een zwarter pak dan anders

ik zie de autocue in je ogen

van links naar rechts dansen, van woord

naar woord, van moord naar moord


werelddelen aaneenrijgen, hoe doe je dat

wanneer een dorpje wacht op analyses

in de bittere koudegolf die nu officieel is?


ik maak de hemel tot een tent die bol staat

van beproeving, en sta mee in beeld

met een reporter ter plaatse, live voor het land

dat is ingeslapen onder de sneeuw

vrijdag 1 januari 2010

Nieuwjaar

ja ik weet het, ik had vandaag

walsachtige anapesten moeten schrijven

met een jazzy flow van uitzinnige wensen

omdat iets nieuws begonnen was

en ik geen gemoederen beroeren wou


ik, oude zak, heb het niet gedaan

ik wou geen kraaien horen krassen

geen anemoon-aroma's in woorden stoppen

en er flarden van gesprekken mee smoren


zie je, ik had mijn verdriet binnengebracht

in de ravothuizen waar het jaar al weg was

toen ik het ontmoeten wou


nieuwjaar is een verwilderde kat

zou je denken wanneer ze haar slipje uittrekt

en naast de daklozen gaat vechten tegen de slaap

op dertig harde dekens in Brussel-Noord


en ik zou me schamen voor de eerste schone regels

van het jaar