woensdag 9 juni 2010

Aeropolis, gisteren nog

Helaas, de zon is onder.


Een diamant valt niet uit de lucht,

maar elk verhaal heeft twintig zijden

die je moet laten schitteren

in vraagtekens voor de nacht.


Wie zijn de demonen die me doen schrijven,

hier bij de brullende golven diep beneden Aeropolis?

Ik volg de zachte ritmes van mijn eigen verre trommelaar

en daar zijn de eerste woorden die naar me toekomen,

eigendom van iedereen, tenzij ik ze van mij maak

tussen de wachtende sterren.


Wolken met een randje rood.


Ken ik die sjofel geklede jongens, die van de ene droom

naar de andere overstappen, van de ene kamer

de andere binnenlopen, tuinierend tussen de palmen?

Buigende takken, waarop ik inzoom

op een terras met blote steen.


Concentratie is een kunst

die ik, minnend, leer beheersen.