dinsdag 8 juni 2010

Sparta, half tien

O jij. Alleen.

Met woorden die je opraapt

nadat je ze geschrapt hebt.

Stiekem. Bemiddelend

tussen dromen en ruïnes.

Trotse schepper

in een rieten stoel.


O weer een ander.

Brullende scooter.

Niet wetend. Ghettoblaster

met onweer over de bergen.

Alsof het ertoe doet in Sparta.

Waar alleen verleden,

en krijsende kinderen.


O hij. Jonge vader

die flaneert met zijn kroost,

op een plein met zachte ijdelheid,

tussen lantaars die de avond melden.

Selecteert wat tegeltjes,

motieven die best bij je passen,

glimlachend naar je toekomst.


O woorden.

Aangeroepen en gedeclareerd,

in verzen die je voelde komen

terwijl je ze schrapte. -- Kijk:

vroeg Byzantijns kerkje in de verte,

verlicht door de bliksem.

Onbekend verlangen.