woensdag 14 juli 2010

Minuten zonder hem

Singledrop waterval van tijd,

jaar na jaar. Meer niet.


Vanavond, onder wolken,

zijn mijn kinderjaren koorknaapjes

in een lege kerk van sterren.

Er bleven geen krekels

in de galmende kou.

Paddestoelen onder een vulkaan

van geloof in vader, zoals hij

rustig naar mij lonkt, een hostie

van neerplenzende liefde,

daar ergens in de onhebbelijke stilte

van lachende kaarsen.


Bijna-stilte. Ik houd mezelf tegen

om te luisteren naar een vrome wens

van woorden. Blijf staan en adem niet.

En vier, duizelend, dit feest

met de geuren van doorregend bos

aan de rand van het ravijn

waarin een nacht voortleeft

met haar brokkelende rots:

roze Auschwitz, stroomafwaarts

door dromen die ouder zijn

dan de verste wijsheid.


Singledrop waterval van tijd,

dag na dag. Minuten zonder hem.