donderdag 12 augustus 2010

Nacht in Kagga Kamma

Bach. Dorpje na dorpje kom ik dichter

bij het drama van vervuild drinkwater.

De ster van de avond zal vallen

bij het uitstappen aan de andere kant

van de wereld. Een krater in de dag.


Abdullah Ibrahim. Open deur. Geur

van nikkel en kromgegroeide evolutie

die ik afhuurde om hem terug te sturen

door zijn tijd. Een ingeslapen township

waar de aardbol venijnig onder me remt.


Onderweg - terreur van geel natriumlicht,

kleur van muffe aardrijkskundelessen -

ruik ik de savanne van de suffe nacht

die als de trage trom van een bosjesman

in mijn spokerige achteruitkijkspiegel dimt.


Nu is er nog Elisabeth Eybers. Ze vertelt

hoe ik mijn hypnose van stilte overleef

met machetes van opgestapelde wonderen.

Straks voel ik de kolf van een geweer:

God om te vragen waar ik ben. En met wie.