zaterdag 11 september 2010

Bomen in de winter

Tijd verdrijven is een vak,

dat doe je niet onder een druk

van miezerige zomerdagen.

Loodzware leegte.

Bomen in de winter,

beladen met krakend ijs.


Daarom keek ik uit

naar sporen in het zand

van voorbije ervaring.

Zonlicht al flink op haar retour,

naar het eind van een spectrum

waarmee de regen afscheid nam.


Ik liep over het vredige strand

naar het beleg van Oostende

waar een schelpje wachtte bij de forten.

Niet gezien. Bijna vertrappeld. Een jaartal

in de geschiedenisles. Daar is de leraar al

met zijn aangespoeld verleden.

Kropen er maar schildpadden uit het water,

zoals ooit zijn soldaten. Moedige evolutie.


Verder luisteren nu. Ginds in de verte

wisselen golven ervaring van gedachten:

bulderende kanonnen, schuimend water,

kreten van vreugde. Het rulle zand

wordt opgeklopt tot middeleeuwse burcht.

En oma, die oproept tot de terugreis

maar zich afvraagt waar ik blijf,

hier vlak voor haar voeten,


of bomen in de winter,

beladen met krakend ijs.