vrijdag 3 september 2010

Bus of auto

Stilteregen. Zonder ruitenwisser.

Motor wil niet starten. En de plu

van een vraag, geopend

als een portier voor mooie benen.


Akteurs doen het in de film.

Zwijgen. Tot ze stralen in close-up.

Over de credits. Rollen voorbij

onder krakende chips. Ssstttt!


Brandende woorden, gehaast,

verlichten bijbelzwarte wegen.

Daarom hoor je mij, als iemand

die afwezigheid veinst, in een vers


dat veel te laat komt. Ongevraagd:

God is een bus, gammel ouderwets,

die zich nooit schuldig voelt, en zucht

bij de bios met smeltende chocola.