vrijdag 29 oktober 2010

Athene, 6AM (vervolg)

Een tableau van lichtjes geëxciteerde bodytalk

op de pronkzieke trap van het archeologisch museum:

hoe het verleden van Athene me wantrouwig bekijkt

met gefronste wenkbrauwen, gedraaide handpalm

en gespreide vingers op de knieën - kapotte onrust

wanneer ik in de gaten krijg dat mijn gevallen goden

tussen hun opgerolde matrassen en hellehonden

een volgende shot voorbereiden. HERE TO STAY,

in lompe letters, op een dag die net begonnen is:

nieuwe graffiti op mijn beledigde mythologieën.

Signalen uit een nog veel taaier schimmenrijk.


Straks veren de dropouts van de Olympos recht,

dakloos als een laatste restje zelfhaat in de morgen,

liggende efebes tussen hun marmeren dubbelgangers

met bijgewerkte borsten en braaksels van knalrode verf

rond het marmeren geslacht van eeuwen, om gluurders

hier op aarde met een mokerslag tot moes te slaan.

Hebben ze het eerder al gedaan? Stapje voor stapje

trotseer ik mijn verraderlijke klim naar Zeus,

die naliet de rust te verstoren. Merkte hij dan niet

dat ik sloom op de naalden trapte van een armeluis?

Er is een reden waarom ik in mijn onmacht ben geboren.