vrijdag 24 december 2010

Witte kerst

Er is een smetteloze stilte

die op een sneeuwloze hemel wacht,

maar ik kan haar niet vinden.

Ergens zoekt een jongen zijn meisje

in de ondergesneeuwde auto's

van een nare droom.

Ontelbare sterren, zijn er ook,

die ik naliet te verheerlijken,

in de kou van een kerstroos

voor het raam.


Weinig betovering van verlangen.

Omdat het jaar een terugblik eist:

de atoompolitiek van Ahmedinejad,

keurig voorgemonteerd, terwijl ik

al maanden op een mailtje wacht

uit Teheran. Het internet is dood:

er zijn ontelbare files van ideeën

zonder strooizout, die me doen kijken

naar de shows van Lucille Ball.


Misschien heeft moeder in het hiernamaals

geen tijd om te dromen van mijn witte kerst.

Maar ik, ik vind de tijd voor een gedicht.

En daar is haar gezicht. Smetteloos,

als stilte voorbij de sneeuw.