vrijdag 21 januari 2011

Michelin, mieters magisch.

Dorpen die je uitkiest zoals een tafeltje

in het restaurant dat je niet kent, alleen maar

omdat de naam je bekoorlijk in de oren klinkt,

willen iets teruggeven van je vertrouwen

in het onbekende. Michelin, mieters magisch.


Ze laten je binnen schrijden, hautain glurend

als een koning die zijn gehandicapten bezoekt,

ook maar bewoners van een kleurrijk noodlot

dat landkaarten onder symbolen verstoppen

en klinieken achter betuttelende toontjes.


Dorpen die je uitkiest zoals een beduimeld boek

dat je kietelt op de rug, snel te lezen verleden,

overdrijven altijd met hun blaffende honden

die je wegjagen uit de stoffige romantiek.

Vogels bouwen nesten, lovers omarmen elkaar,


en jij blijft trots geloven dat iets of iemand

voor jou geënsceneerd werd in dit gedicht.

Het zijn oude woorden die je de hand reiken.

Bij de warme bakker ontmoet je dezelfde stilte,

dezelfde liefde die wil weten wie de volgende is.