donderdag 24 maart 2011

Lentebeeld

Als het bronzen standbeeld voor een dakloze

achtergebleven in de geschiedenis van de stilte

stond een zacht waaiende wilg bij het water

verlegen te wenken naar mij. Ik haastte me.


Er was avondregen die van mijn hijgen hield.

Ook de zon viel op het late wit van een zwaan

die traag haar blauwe spiegelbeeld voorttrok.

Ik vleide me tegen glimmende schors. We trilden


samen in het water. Dit zuchtje ijdelheid volstond.

Een rillerig ritueel van vrije verzen. Kom dichter,

en benut een beeld van wuivende waan, om veilig

je klare lentes te voelen, die maar blijven komen


terwijl zon en wind en regen de vijver plagen.