vrijdag 4 maart 2011

Schimmige gedaanten

Zeventiende eeuw was het huis,

op smaak gebracht van een kapitaalkracht

die geen grenzen kent.

Ik zat met drie Syriërs dadels te eten,

tussen Kadhafi en Moubarak, artisjokken van vroeger

en toekomst waar je niet van af kan blijven,

geitenkaas met zoete druiven.

Hartje Antwerpen, maar het had ook

Damascus kunnen zijn: bij kaarslicht ga je twijfelen

of het er wel toe doet.


Een van de jongens vertaalde zijn vrienden

om te maskeren dat hij tussenbeide kwam.

In het Arabisch heet kouten heel gewoon bekvechten,

met grimassen waarvoor je elders je handen niet omdraait.

Komt het ooit nog goed, wou ik alleen maar weten,

en sloeg gauw een vijgje achter de kiezen.

De ud-muziek had het allemaal eerder meegemaakt.

Ze bleef er kalm bij, als de Baath-partij die meeluistert

in schimmige gedaanten van herinnering.

Verstopt achter een fabelgordijn van eeuwen.