vrijdag 1 april 2011

Niet schrikken

Eerst de uitgestrokken stekker. Dan de excuses.

Lichtvlekken die met ons meelopen. Verse schemer

van spijt tussen gebroken beelden. Bustes van goden

met wie ik danste onder de spots van je angst

in ons volslagen onopgemerkte donker. Verdreven.


Vlekken willen samen met mijn driften ondergaan.

In het zwart van deze inkt: laatste mist van fotonen.

Mijn orfische hymne aan Thanatos, utopisch verstopt

in een grafkelder met ongelezen tekst. Schrik niet:

liefde is een Hannibal Lecter, een seriemoordenaar


en een Bachliefhebber tegelijk. Liefde is de toorn

van oude polyfonie in mijn hoofd. Uitnodigend speels

als Google Images, memory-spel dat nachten omdraait.

Taboe-verleden: gouden kooi met zingende roofdieren,

welbespraakte monsters in een killer wordend huis.