vrijdag 27 mei 2011

Review 'Beminde eilanden' door Guus Bauer

Teer beminde eilanden






Bart Stouten is dichter en radiomaker. Zijn dagelijkse programma ‘De Tuin van Eden’ is op de Belgische zender Klara een groot succes door de mix van klassiek, jazz, wereld- en filmmuziek. Stouten kleurt de muziekstukken in met prachtige poëtische intermezzo’s. Zojuist is van zijn hand een rijkelijk met kleurenfoto’s geïllustreerd boek verschenen: ‘Beminde eilanden’. Hij doet in zijn verbeelding de reizen nog een keer over die hij in de loop der decennia naar de verschillende windstreken heeft gemaakt. ‘De eilanden die een rol hebben gespeeld bij het aanvuren van mijn gevoeligheden.’ Stouten breidt de feiten van zijn poëtische leven aan elkaar. Je zou ‘Beminde eilanden’ een coming of age boek van een dichterschap kunnen noemen. Op Corsica denkt hij aan Auden en Napoleon. Op Santorini droomt hij van Kavafis. De archipel van de dichter bestaat verder onder meer uit het exotische Bali, het rauwe Alaska, het verlaten Rottnest Island vlak bij Australië en het toeristische Gran Canaria. Zelfs de kijk op dit ‘paradijs’ weet Stouten fijnbesnaard te nuanceren. ‘Eilanden veranderen voor mij in een droomtekst. […] Sommige eilanden, in de goede oude traditie van Boudewijn Büch, zijn als ondeugende kinderen moeilijk te begrijpen. […] Dat ze later in mijn leven toch nog een rol hebben gespeeld, een onverwachte en daardoor alleen al beminnelijke rol, dank ik aan mijn bijgespijkerd vermogen om achter de onverzadigde kleuren en goedkope hyperbolen van reisbrochures te kijken. Niet eenvoudig, dat laatste.’

Stouten doet in ‘Beminde eilanden’ overtuigend verslag van de verovering van het universum tussen zijn oren. En passant formuleert hij zijn poëtische leefregels. ‘poëzie: een nemen en teruggeven van zinvol doorgebrachte tijd.’ Een zoektocht naar het ultieme gedicht.

Dit boek is een eerbetoon aan de vriendschap met eilanden en met de literatuur. Een ode aan de fascinatie van het onzegbare. ‘Mijn Atlantis was een boek of gedicht in wording, een nog onbestaande tekst die zichzelf vroeg of laat zou schrijven en waarvan ik toch al de diepere drijfveer voelde.’

Een prachtig boek om in woord en beeld weg te zinken. De Grote Taak die Stouten zichzelf heeft opgelegd is volbracht.