vrijdag 6 mei 2011

Zonder titel

Boos blijven, ondanks het schuldgevoel.

Grimassen trekken voor het raam van een huis

dat doodgemoedereerd door de tijd glijdt.

Zacht stampen onder woedende zeemeeuwen.

Dit beeld van een varend schip zal doven

in de mist van een razende regenbui.

Het gras ruikt naar graniet. Een Romaanse kerk,

omringd door graven, blijft fier en onbewogen.

Een kleine ruïne van bloeiend mos op elke zerk.

Daar bekoelt mijn woede. Daar blijf je komen.

Een lijkwagen is achter de bomen verdwenen.

Ik groet mijn vriend op de oever van oude dromen.