zaterdag 24 september 2011

Stilte is (gedicht geschreven voor mijn collega's bij Klara, om hen te inspireren voor de Stiltedag van 30/10/11)

stilte is ver weg

waar in de schemering

onder een blozende hemel

een stad met zomervuurwerk

is gevlucht in het geheugen,

waar troostende woorden

die met ons huiswaarts keerden

klem raakten onder zuchtend asfalt

van opgebroken euforie


stilte is vlakbij

waar lichtbomen geil tegenspartelen

tot bij de kietelende sterren,

stiekem tussen vrijpostig neon,

doof en weerloos als naakt verlangen,

sporen in het uitgegeurd herbarium

van dromen die niets meer weten,

gordijnen van golvende eenzaamheid

voor het raam van een bejaard heelal


stilte is daarboven

waar nevels gedijen, terwijl beneden

ijsbergen tersluiks naar elkaar glijden

en dan samen clashend verdrinken

in donderend geraas met vloedgolf,

opwaaiend stof van oeroude eeuwen

en zeven levens lang ademend koraal,

zwijgende wereld op roerloze bodem,

de oceaan weer opgeteld bij alle regen


stilte is hier beneden

nooit de vinger leggen op een klank

die onze kiem van toekomst was

toen we na het vrijen nog sliepen

bij een kapotte jukebox in dat café

met acht gekeerde stoelen,

onwetend over het komende krieken

van een reeds verschaalde dag,

beroofd van water en belustheid