vrijdag 28 oktober 2011

De wolken zeggen niets

De wolken zeggen niets.

Hebben geen donder nodig

om indruk te maken. Ze haasten zich

nauwelijks, het grijze landschap gunt hen geen zin.

Ze gedragen zich als hangjongeren die irriteren

wie niet om hen geeft. Daar in de huizen,

waar het weerbericht een verveling verdrijft.


De wolken zeggen niets.

Ze zijn onvindbaar op de kaart. Voelen koud aan

wanneer een hand naar de zwangere leegte wijst

die met hagel gaat schermen. Zien de reclame niet

vol leugens en beloften. Het is een grimmige wereld

die wacht in de zetels. Moegetergde lusteloosheid

van stoeiende kinderen die straks gaan slapen.


De wolken zeggen niets.

Ze doen waarvoor ze geboren zijn.

Een ontlading uitstellen. En verder drijven,

hun ondergang tegemoet.

vrijdag 21 oktober 2011

Zonder titel

Regen in mijn hart

en jouw plu van troost.

Vaak gehoorde woorden,

aaibaar als zachte pels.

Het is behelpen

in de begerige herfst

waar ik met je schuil.


Met neergeslagen ogen

neem ik een compliment op,

als een verdwaalde poes.

Ik geef de herinnering wat melk,

hoop dat ze ooit terugkeert

nog voor ik haar vergeten kan.


Er ligt een dode vogel in de verte

bij je verwilderde vijver van taal.

vrijdag 14 oktober 2011

Jij

de meest vreemde eend

in de bijt van deze rust

ben jij


een akelige adem in mijn nek

doorleefd tot aan de grens van het horen

ben jij


de enige die zich niet meer roert

wanneer ik kibbel

met mijn leugens van gedachten

ben jij


als de luchtbel

ben jij

die speelt in een waterpas

wanneer ik mijn weerbaarheid verlies


jij

die alle christelijke manieren kent

om een stoute droom waar te maken

wanneer ik in mijn leegte staar


naar de schemerzone van je liefde

vrijdag 7 oktober 2011

Oval Office, binnen en weer buiten

- Aangenaam. Vrees geen witte aanslag, meneer de President. Ik weet wie u bent. En u? Heel gewone angst voor het bevriezen van de wereld in het rijp op de bomen van uw kouder wordend beleid kan ik counteren met een aangename begroeting, eenvoudig omdat u mij niet kent en wat onwennig antwoordt met de micro pal voor uw lippen, om mijn herfst van taal te verdrijven die buiten weerspiegeld wordt in het park van Marquis de Lafayette, daar waar Bo, uw pup, kwispelt in het slijk van Kennedy-verleden dat geen spatje achterlaat op mijn propere gedachten en dronken vertedering, terwijl de oude dagen zich als bladeren herschikken op een lege bank, zoals de commercials in het nieuws van CBS.


- Aangenaam! Obama! zult u mij zeggen, alsof ik twijfel aan een naam, ik die, turend door het raam, niet eens vergeten kan dat u een nazaat bent van Marie-Joseph Paul Yves Roch Gilbert du Mortier - wat kan ik voor u doen in dit oval office van mijn goed verstopte negroïde onschuld?


(Nu wordt er thee geserveerd, in porceleinen kopjes waarop ik de lippenstift vermoed van Monica Lewinsky, ooit voer voor special correspondents in het Nightly News).


Speechen, denk ik, meneer de President, in zacht crescendo waarvoor u immers geboren bent, en er goed blijven uitzien, zoals uw nieuwe raadgeefster die moeiteloos harten verovert in het gevaarlijke Colombië, al zou ik niet weten wat ik aanmoet met zoveel borsten op die kutzenders van CBS-affiliated stations, als ik in haar plaats was. Speechen, zoals het spontaan en toch goed voorbereid in de liefde gaat. En al zou het maar tussen de regels blijven: almachtig Israël oproepen om vrede te sluiten met een onbetrouwbaar Libanon, daar waar mijn zwarte schaapjes grazen tussen de ruïnes van uw Amerikaanse hel.


En weten dat we, in de liefde zoals in de politiek, eerst moeten breken om dan te kunnen lijmen tot iets dat nooit meer als voorheen zal zijn, hoe hard we daarnaar ook verlangen.