vrijdag 21 oktober 2011

Zonder titel

Regen in mijn hart

en jouw plu van troost.

Vaak gehoorde woorden,

aaibaar als zachte pels.

Het is behelpen

in de begerige herfst

waar ik met je schuil.


Met neergeslagen ogen

neem ik een compliment op,

als een verdwaalde poes.

Ik geef de herinnering wat melk,

hoop dat ze ooit terugkeert

nog voor ik haar vergeten kan.


Er ligt een dode vogel in de verte

bij je verwilderde vijver van taal.