donderdag 17 november 2011

Zonder titel (geschreven op de trein vanmorgen)

Iemand zei me, terwijl een pendule gewichtig slingerde,
dat de tijd zo snel voorbijgaat. Waar was die haast
die ik niet zien kon? Het zou me niet verbaasd hebben
dat er slechts een uur verstreken was sedert je geboorte
in mijn leven. Je afwezigheid is de stilte tussen twee seconden.

Ik vroeg je zonder schroom wanneer we elkaar zouden weerzien.
Je moet gedacht hebben dat het niet vlug genoeg kon zijn.
In werkelijkheid deed het tijdstip niet eens ter zake.
Ook al zou ik nooit meer dan een glimp van je opvangen,
dan nog zou ik blij geweest zijn met je stijlvol antwoord.

Zie je, voor mij telt slechts de mildheid van een tegemoetkoming.
En verder zijn er vijf levens die ik geduldig postuleren moet
uit een eindeloze rij mogelijkheden, mij verder onbekend.
Ze zijn het geheim, prikkelender dan elke waarheid,
waarmee de schim van deze liefde nu slapen gaat.