zaterdag 21 januari 2012

Daar waar het laatste thema

Leven. De laagjes van een ui pellen.

Zure tranen huilen en de dader zoeken.

Iets aanpakken en dat poëzie noemen.

Daar waar het laatste thema bloedt.


De dood van een vader versnipperen.

En je voelen als de plagende narrenwolk

die het zonnige blauw een lesje gaat leren

omdat-ie dam wil spelen, dam voor vreugde

in een winter die over heropstanding speecht.


Het was maar een voorspel, virtuoos stil:

niet alleen tijd is een snelstromende rivier.

Ook deze glimmende woorden, blinde bijen

die in een maagdelijke toekomst stromen,

willen niet terug naar hun drassige dromen.


Zoals in de fuga: het regent sneeuw, nu.

En sneeuwt een uurtje van het zwarte soort.

De wereld ruimt weg, ritmisch, tot een oever

kleiner wordt, onzichtbaar ver verwijderd.


Aarden dam spelen. De loop herzien

van al dat reine water. Per kerende post

één onbeantwoorde vraag stellen

over de grenspalen van mijn jeugd --

daar waar het laatste thema bloeit.