Kun je liefde terugfluiten
met een zijden handschoen,
oplossen in een vriendschap
met mobiele telefoon erbij?
Wat de regen me nu weer te vertellen heeft,
alleen een late bus die me naar huis brengt
kan het weten. En deze woorden, die thuiskomen
bij hun vermoeide kinderen van emoties.
Winnen doe je natuurlijk niet, doet niemand,
wees blij dat je een sportieve verliezer bent,
en vergeet nooit meer dat ware hartstocht
het onderspit moet delven vlak voor de zege
die aan de ander is. En treur niet. Het huis
is leeg, als een bühne, je publiek slaapt al.
Iets is voorbij. Een dag, de voorstelling
van je fantasie. Het spotlicht van de poëzie.