maandag 30 januari 2012

Zonder titel

Het alleen-zijn brengt je de liefde voor eenvoud bij.

Wiegende wilgen beamen al, maar waarom weeklagen

wanneer die woorden wijken voor hun weerspiegeling.


Je zet je duikersbril op om oesters en oude ruïnes te ontdekken

in de parelende ogen van een vreemde. Ze zweven zwijgzaam

door de liefdestijd die je van een ander kreeg: onderkoelde stilte


die tegen de plinten klotst. De houten gebinten kraken

en de wind wil stiekem naar binnen, dan weer stil naar buiten.

Wie begluurt wie?


Als mannen in een café en de voorbijgangers op straat:

nauwelijks uit elkaar te houden. Ongeziene vriendschap

in je kamer. Woestijn met oude hammam erbij.