vrijdag 16 maart 2012

Zonder titel

Ik ben niet langer boos op de wereld

die me niet begrijpt. Het was altijd

wederzijds, dat voorzichtig uittesten

van prikkelende weerbarstigheid bij de thee,

koel voortstevenen naar warme honinghorizon.


Ik sta in de valavond - een wolk trok voorbij,

maar je zweeg - bij een hemelblauw bed.

Daar: dromen meren aan. Viermasters

die de windkracht van oude passie

achter zich lieten. Uitgewapperde zeilen


en een strand met zoute overkant.

Het donzen kussen van je lippen.

Ik kan er niet meer bij, nu mijn adem heel even

van gedachten is veranderd: ik behoed mijn land

voor verzuurde melk en omgevallen engelen.