zaterdag 24 maart 2012

Zonder titel

Ik voel me machteloos in deze stilte

waarin ik dieper slaap dan Couperin

in zijn rondeau, roerloos als een plas

zonder wind, zo doofstom als een houtblok

waar niemand in wil snijden.


Dan weer laat ik mijn handen zakken

om een gekopieerde eeuw op te roepen

uit de Villa Medici, als in een gebaar

van zacht mededogen

vermengd met balorige trots.


Mijn blik wordt opgetild door een mansardedak,

een trapgevel met klimmende kantelen van hoop,

kruiskozijnen en waterlijsten zonder opsmuk,

heel nuchter rondzingende naam in mijn hoofd

van iemand bij ik geregeld langsloop.


Soms is vriendschap die renaissance-façade

waar je naar op zoek moet. Liefdevolle restanten

van een huis met brede poort, waar ooit een paartje

stond te vrijen, om vlot een klavecimbel langs te sjouwen.

Vergeef me dat van de wijs brengen door een eeuw


die het zoveel beter weet.