zaterdag 14 april 2012

Omsingeld door verstikkende tijd

Vrije tijd. Levenloze tijd.
Leeg glas. Afgrond van kristal.
Arme vlieg die in de diepte valt
en er nooit meer uit terugkomt.
Ik hap zoals Barthes naar zuurstof
in de donkere gangen van betekenis
bij de deur van de moribundi
waar ik aanklop bij zijn Dood.

Vrije tijd. Verstilde eenvoud.
Ingeschonken glas. Bruisend leven.
Naakt gedicht in statu nascendi,
kruisweg langs taal die wil blijven.
Ik betast zoals Plath een stolp
die mijn adem beneemt, ik schrijf
over de wasem op het glas,
vapeur met bergen van fantasie.