zaterdag 12 mei 2012

Nieuwe hoop



Ik drink mijn koffie in het café van de wanhoop.
Er is niemand om de melk aan te reiken.

Toch komt een boodschap naar me toe. Dat ik niet 
op liefde hoef te wachten, maar er nu meteen
op afgaan moet: zo'n aforisme aan de binnenkant
van het kopje, verborgen in de cafeïne. 

Mijn ogen monsteren de prikkelende woorden, 
nu bloot, in zieltogende ernst, alsof de revanche  
slechts een kwestie van lang genoeg staren is...
Het moet een hemels wezen zijn dat op mij wacht.

Daar staat hij dan: vlak voor me. Genageld 
aan de grond. Nieuwe hoop na mijn laatste slokje.