donderdag 12 juli 2012

Op solomissie door taal


Mijn Spaceshuttle vol idealen 
is vertrokken,  
zweeft tussen sterrenstof 
en slierten van dromen.  

Soms ben ik, achtergebleven, 
als plastic bomen die op Kerstmis wachten, 
nauwelijks aan het leven, al zou je zweren 
dat ik niets anders te doen had dan te wachten 
op een engel die God beloofd had 
te sturen, op solomissie in dit voorsmaakje 
van mijn hiernamaals. 

Woord zwemt als een zalm
tegen de stroom van tijd, 
op weg naar de bron
waar ik mijn pen doop, 
licht dat spat in liefde
als zaad van pas ontkiemd verlangen, 

ver voorbij de laatste herinnering 
aan psalmen in cryptische gezangen.