zaterdag 21 juli 2012

Pijnloos beminnen


Toen je me zei dat ik ziende blind was
liep ik een kerk binnen zonder altaar,
verstoken van kansel voor mooie woorden,
beroofd van orgel om mijn hart te zalven.

Geen gekleurd glas schilderde het licht
dat in de leegte viel. Ze was akelig echt
en bleek deze keer: verwaterde wanhoop
in schrijdende stilte. Liefde hoe dan ook.

Het wonder dat alles veranderen zou
liep naast me. Ik wou dat ik het zien kon,
rook slechts de adem van de oude Jezus
in verschaald bier. Iets schoot door me heen,

ik voelde me verwond, maar zweeg erover
en hoopte dat je me -- blind geworden --
zou voeren naar de bron van mijn bestaan,
daar waar ik altijd pijnloos kan beminnen.