zaterdag 29 september 2012

Herfst onder mijn treurwilg



Ik zie hem gisteren nog staan dralen
in mijn geheugen, zwiepend in de wind
van inspiratie, zacht slingerend van memento 
naar herinnering, nooit zeker van mijn komst,
alsof we verloren zijn zonder elkaar 
bij het tergend sterven van de zomer.

Wat treurt hij triest vandaag, de wilg
bij het water, omdat ik in de vroege morgen
zijn eigen kleuren van de herfst vertrappel, 
terwijl ik gedumpte eeuwen hoor kreunen
in het kraken onder mijn voeten, in het lauwe
licht van een liefde die is meegesukkeld.

zaterdag 1 september 2012

God ziet ons samen onderweg zijn



Leven zo goed je kan.
Ploegend door oude versies
van je ik, personages
in vergeten boeken. Bijna dood.

Je hoofd is een vervallen bibliotheek
waar anderen hun toekomst acteren
in een try-out met slaperige dieren.
Malle verschrikking van het gevoel.

Niemand heeft een droomboot
met gebruinde huid. Die is pas fake.
We zijn ongure kerels die janken
op hun blinkende Harley-Davidson.

God ziet ons samen onderweg zijn
naar een karmozijnrode ondergang.
Altijd mooi weer dat zich stil houdt
achter zijn laatste ademtochtjes.