zaterdag 29 september 2012

Herfst onder mijn treurwilg



Ik zie hem gisteren nog staan dralen
in mijn geheugen, zwiepend in de wind
van inspiratie, zacht slingerend van memento 
naar herinnering, nooit zeker van mijn komst,
alsof we verloren zijn zonder elkaar 
bij het tergend sterven van de zomer.

Wat treurt hij triest vandaag, de wilg
bij het water, omdat ik in de vroege morgen
zijn eigen kleuren van de herfst vertrappel, 
terwijl ik gedumpte eeuwen hoor kreunen
in het kraken onder mijn voeten, in het lauwe
licht van een liefde die is meegesukkeld.