vrijdag 30 november 2012

Zoen

Zoen,

het doet er niet zo toe of je waarheid flatteert
of kwetst, als ik maar niet de vernedering moet ondergaan
dat een toegang me ontzegd blijft.

Die waarheid, o wat lijkt ze op een danscafé,
luidruchtig en zwaar berookt, jaren zestig
maar dan later, telkens wanneer je op mijn lippen neerstrijkt,
vlak voor de jeunesse dorée van Franssprekend Antwerpen,
waar ik je vlam vind, Zoen, de vlam van je leven
waarover je zwijgt...

...denk ik, verloren in het labyrint van one-liners
die tekens omzeilen.

Er is zoveel dat ik niet weet
over dat mysterieuze thuisvoelen van jou,

Zoen.