zaterdag 28 december 2013

Stel vast hoe



Stel vast hoe gezond je bent:
geen burn-out, nauwelijks een infarct,
kindvriendelijke glimlach, een keer per jaar
kiekjes maken op het Rode Plein
en af en toe een loonsopslag, het mag,
bij inflatie: meer en meer moet dat niet zijn.

Stel vast hoe gelukkig je bent:
geen scène gemaakt bij de dokter,
duur betaalde  vragen van morgen,
angst onder controle als een strenge vriend
die zich nooit druk maakt om je zorgen.
Geborgen: meer en meer moet dat niet zijn.

Stel vast hoe immuun je bent:
voor later, met oranje flikkerlicht erbij,
en alerte intensive care-dromen,
verse sneeuw op oude bomen van illusie,
als een zwart-wit tv met zure wijn.
Ouderdom: meer en meer zal dat niet zijn.

vrijdag 6 december 2013

Liefde, niet en wel


Liefde is niet een kleine kerker zonder lucht.
Drie winters in een kapel met donker icoon 
en kaarsjes die in de stilte maar doen alsof.

Liefde is niet een man met blarende megafoon
die bij een snoepzaak de Kerstman imiteert
voor kinderen moegetergd door hun verlangen. 

Liefde is de adem van een rendier op de vlucht.
Negen nachten bevriezen in een uitstalraam
van lentemode, terwijl de winter nog moet komen.

Liefde is een moment dat binnenkomt in je leven
en uitgehongerd bij je komt zitten, zonder te vragen
wie je bent, of je brood in huis hebt, en welke dromen.

zaterdag 30 november 2013

Zonder te weten


Door de gaten die ik hierboven probeer te dichten
met flarden van vermoeden en weergevonden brieven
wandelt daar beneden iemand naar duurzaam geluk.

Zullen er dokters in de zaal opstaan om te herinneren
aan de veerkracht van dit brein? Het zit allemaal
tussen de oren, meesmuilen ze schouderophalend:

je grammaticale hoofdpijn, je duizelende woorden 
of wankel op verliefde benen staan. Trager reageren
speelt iemand parten wanneer hij op grote afstand kijkt.

Ik zal hen vragen om mijn flexibel imago niet langer
op hoge en lage trappen te plaatsen van vergelijking.
Ik wil weten wie die jongen is die daar zo rustig loopt

zonder naar zijn toekomst te kijken in de sterren,
zonder wat heimwee te voelen van een late terugblik, 
zonder te weten dat hij, toen al, betrokken partij was.

dinsdag 19 november 2013

Ik open je brief


Ik open je brief, terughoudende verleiding, 
zoek de geschiedenis van mijn lichaam.
De ontvanger is een buik 
die ooit gestreeld werd:

mijn moeder, verstopte gêne 
toen ze nog zwanger was.
Ik lees mezelf in haar gespeelde onschuld
en sublimeer wat liefde tot een vleugje parfum 

op zoek naar jouw hals. Zie je, ik kringel 
mijn leven lang van aanbidding tot wals.
Waarom heb je jezelf gekweld 
met het beeld van de drager?

Woorden wiegen in de onrust
van een bestaan dat op komst is.
Uiteindelijk antwoordt de stilte 
met een traan die altijd meer zegt 

dan ik 
in mijn gesmoorde schreeuw
wanneer ik eenzaam ben
van slecht herkende vreugde.

vrijdag 8 november 2013

Zonder titel


Gezegend is hij die niet hoopt, lijkt de bijbel te verzwijgen.
Een idioot vloekte op straat, midden in de nacht. Ik dacht

dat er een wolkje voor de maan zou schuiven, maar 
de enige die reageerde was een hond, geblaf met zware regen

op een reiskoffer die iemand overdag had achtergelaten.
Ik wou vertrekken, eindelijk, naar de slaap, terwijl op de buis

de oude zeurcultuur nog achterbleef, in de eindeloze herhaling
van een talkshow die haast maakt met de revolutie van snel praten

over fluitende liefde in oude dagdromen. De bomen zwiepten
heen en weer, harde wind die bij het krieken van de dag

ging liggen, als koude regendruppels op mijn gloeiende wang.
Ik greep, zoals een kreeft, met scharen naar wat belletjes.

vrijdag 25 oktober 2013


















Liefde moet je verzorgen. 
't Is als een kopje koffie zetten 
met een antieke molen: 
je giet traag kokend water op, 
je blijft erbij, je noemt het vroeger. 
Als een orchidee voor het raam.

Liefde mislukt soms. 
Maar ook dan moet je er 
een zetel voor vinden. 
Ontdekken waar je faalde. 
En toch nog houden van. 
Niet zomaar een bloem.

Niet uit zinloze obsessie, 
maar omdat de minne heilig is, 
ook al laat ze je in de steek. 
Je moet haar koesteren 
als een geur waar je niet bij kan.
Zelfde orchidee, hoog in de boom 

van een kwetsbare dagdroom. 
Dat is mijn ware overtuiging. 
Terwijl ik mijn koffie drink. 
Om deze woorden te schrijven. 
Alleen. Zoals de haven in het raam.
Achter mijn verwelkte hoop.

zondag 20 oktober 2013

Welles - nietes


God is geen zelfverzekerde partner, 
maar een aarzelend verlangen
dat je pas opmerkt in een plotse 
woordentwijfel.

Geen strenge meester is Hij, 
maar een begripvolle gelijke 
die je op je schouder voelt, 
om aan te geven dat het zo erg niet is, 
dat bestaan van jullie beiden. 

God is geen u, maar een jij. 
Zeg nooit iets anders. 
Hij zeurt niet, maar zwijgt. 
En jij?

Hij herinnert nooit aan een to-do lijstje, 
maar schrijft ontspannen proza. 
Hij verkiest een trage, literaire brief, 
af te leveren door een lieve postbode, 
boven een snel verstuurde e-mail 
voor je supersonische computer
die het ook niet meer weet. 

Alles wat blijft.
Hij is ouderwets en altijd vernieuwend tegelijk. 
Een villa in de stijl van een boerderij.

Midden in de nacht bestaat Hij niet. 
En toch bestaat hij. Overdag. 
Als jij het wil.
En Hij.

woensdag 16 oktober 2013

Damascus live


Warm en zoet zijn intro en outro,
alleen het live verslag is koud en zuur.
De winter in Syrië lijdt aan gewenning,  
maar verse hoop schemert op de monitor - 
altijd wanneer Damascus dreigt te vallen.

Witte derwisj danst bedwelmende rondjes
in een plas van vers geronnen bloed. 
De snaren van de oed gaan stil nu huilen. 
Magere Hein wekt geen verbazing meer 
in de afgeborstelde perfectie van Bashar. 

Tot ons allen spreekt een geduldige mond
in noodtoestand! De mooiste wurgklanken 
sterven uit - in een genadeloze glimlach. 
Ook rebellen kijken mee. Wachten
op een oude schoolbel. De aanval

van het naar huis gaan. Ik moet echt blijven,
zolang er woorden zijn. Blaas ze op, 
zoveel loopbruggen van haat over de leegte 
in een leven. Grote wandklok knikt nee, in en uit
het beeld. Flashlicht waarmee dromen stralen.

zondag 6 oktober 2013

Net verschenen

Zopas verschenen:
'Ongehoorde vragen'
mijn nieuwe poëziebundel
bij uitgeverij P, Leuven



dinsdag 20 augustus 2013

Nachtelijk tegenlicht



Ik bereken geen sluitertijd vannacht
voor maagdelijke onschuld die wil blijven

maar las een rem-slaap in van mul verdriet
om al mijn fouten van verkeerde focus.

Het is alsof ik uitzoek wie ter plaatse was,
terwijl mijn zelfbeeld de enige getuige speelde

behept met verzen van grofkorrelige waan.
Toch weet ik zeker dat ik je heb gezien: hier

waar ik dit liefdesmysterie ontsluier
moet ik vertrouwen op mijn zoom.

Donker en stil: jouw gezicht in close-up.
Helaas - tegen het licht weet je nooit wat je wil.

zaterdag 10 augustus 2013

Geen woord meer

Tienduizend nachten heb ik aan de Holocaust gedacht,
veel te kort - en zonder slapeloos te zijn.
Geen woord meer.

Tienduizend nachten zag ik de ondervoede jongen
uit barak 57, die gekneusde met de gestreepte pyama
waarop een zwarte en gele driehoek was genaaid:
mijn vriend.
Geen woord meer.

Samen overliepen we de dag, de blaffende bevelen,
onze afjakkerende koorts onder het laden en lossen, 
entartete artiesten om de doodse avond stuk te spelen,
en hoe we dichter bij elkaar kwamen, in kwalijke geuren
van genegenheid die niemand ooit met je zal delen.
Geen woord meer.

Tienduizend nachten dacht ik aan de slaap
die ons dan overviel.
Geen woord meer. 

Waarna ik telkens weer insliep, 
in een zalig bed met heerlijke matras
en fris gewassen linnen, 
het bos vlakbij,
een naam
nog op mijn lippen:

Adorno.

zaterdag 20 juli 2013




Schijndood is alom 
in deze leeggeroofde tombe van taal.
'Maar ik had je toch beloofd dat...' -
en dan hap ik in de aslucht
naar een vorige versie van mijn zelf
die wegvliegt met wat sintels van bewijzen.  
Zacht ruisend linnen daalt neer 
op een verlaten steen.

Ook jij vindt, woordeloos wanhopig, 
een gloeiend stuk hout:
'Maar dat zeg je me zo vaak...' -
om rampspoed tot een spel te transformeren
in het hiernamaals van mijn dromen.
Pech voor ons, dat overlopen naar een nieuwe farao.
Kansloos een liefde die wou voorthobbelen
over de oude omwegen van ondergronds geluk.

zaterdag 29 juni 2013

Bent u...?


Soms voorvoel je in de wind van het excuus
de vraag die erop volgt, als een verklaring
van liefde die 's zomers in de lucht hangt
terwijl je toch nog doet alsof je schrikt
bij het woord dat inleidt. Als bij een gedicht.

Of ik ben wie ik ben. Daar ginds, bij de radio
of waar dan ook. Het is een mooi programma
in haar strategisch hoofd, een voorbedachte rade
van snel nu doden wat ze mint. De bloedplas
van tijdeloze schoonheid, op het eerste gezicht.

Ja helaas, dit ben ik. Je mag mijn stem herkennen,
al weet ik zeker dat ik tot hiertoe had gezwegen.
De P&C-mode is neergestreken op mijn lichaam
in een veel te banale werkelijkheid vol hier en nu
die ze er gul en ongevraagd heeft bij gekregen.