vrijdag 22 februari 2013


Het gebeurt wel eens dat ik het niet meer weet. 
Kenmerkend voor die staat van hulpeloosheid 
is dat ik mijn mening deel met de zachte meubels 
bij het raam. De venusschoentjes staan al klaar. 
Uitzichtloos is ze niet, de stilte waarin ik wegzak. 
Beneden lopen welgestelde baby boomers voorbij, 
terwijl de snelkoker warm water belooft. 

Straks het pensioen en de koffie. 
Daar ginds loopt mijn ware ik rond, 
op luttele jaren hier vandaan. 

Het is allemaal de schuld van een tijd die stijl, 
kwaliteit en comfort met elkaar verwart. 
Was er maar een ouderwetse telefooncel 
om bij vlagen van verdriet de regendruppels te tellen 
terwijl je niet thuis geeft. Nu is er een gsm 
die het knorren van de centrale verwarming 
intact laat.

zaterdag 9 februari 2013

Soms zou ik alle stemmen willen sprokkelen
tijdens een taxirit door de haven. Alle jurken
en rokken, exclusieve jasjes, verbluffende
retoriek als een draagbaar apparaat van noten 
vol zinnelijk plezier. Het komt al toegesneld. 

Hallo, chauffeur, u die gluurt in het donker,
bent u nog vrij voor een korte rit met mij?
Jawel, mevrouw, ik voel mijn motor al starten,
stap in en laat u vervoeren door het uitzicht
op mijn woord. U krijgt het, ik beloof het u.

Hoe hij de tijd dan doodt met rode lichten
en geduldig luisteren naar de onbekende
die even op adem wil komen, wulps taterend
in zijn verlossend zwijgen. Blikken gloeien nu.
Verbeelding begint zacht te hijgen: er lonkt

een overkant. Luttele ogen maken een plons
in haar décolleté, in de inhoudelijke diepte
van het naakte zijn. Of was het maar een droom?
Het licht staat op groen, de haven wordt hitsig
en de auto's beleven hun climax van wild getoeter.

vrijdag 1 februari 2013

Wind en hagel flierefluiten op het strand
maar mijn voeten, zwaar beladen met de tijd
die achter me ligt, snotteren op het rulle zand
en winden zich op om al het Niets
dat uit de oceaan is opgedoken.

Kom mee, huizen op de dijk die zwijgen,
achter beton dat rot: de eigenaar is opgestapt
zonder liefde achter te laten. Kom mee,
dan toon ik jullie een handvol herinnering, een dans
met de horizon nu geld geen rol meer speelt.

Kom mee, morgen valt de wereld stil,
zo stil dat we onmerkbaar uit de tijd sluipen
en de deur naar ons leven op de knip doen
om samen te wachten op een bus
naar onverkende kusten.